Wednesday, May 23, 2007
Wednesday, May 16, 2007
การบังคับใช้สิทธิโดยรัฐ: มีทางเลือกอื่นอีกหรือไม่?
โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปัญหาการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐ (compulsory licensing) หรือซีแอลของยาหลายตัว ซึ่งกระทรวงสาธารณสุขประกาศออกไป ได้ก่อให้เกิดผลกระทบอย่างกว้างขวาง และได้กลายเป็นเหตุการณ์สำคัญระดับโลกหลายฝ่ายต่างก็ให้ความสนใจ และเป็นอีกครั้งหนึ่ง (นอกจากกรณีปิดเว็บไซต์ยูทูบ) ที่ประเทศไทยอยู่ในจอเรดาร์ของชาวโลก ในกรณีนี้ ทั่วโลกต่างก็จับตามองอยู่ว่า คุ่กรณีทั้งสองฝ่ายอันได้แก่กระทรวงสาธารณสุขกับบริษัทยายักษ์ใหญ่ของสหรัฐ-ยุโรปนั้น ฝ่ายใดจะกระพริบตาก่อนกัน
หากจะสรุปเรื่องนี้ให้ได้ในเนื้อที่ของบทความ ก็พอจะได้ว่า การใช้สิทธิโดยรัฐนั้นเป็นมาตรการที่กฎระเบียบระหว่างประเทศสามารถยอมให้ทำได้ โดยให้รัฐบาลของประเทศที่จะใช้สิทธิดังกล่าว เป็นผู้มีอำนาจออกประกาศใช้สิทธินี้ อย่างไรก็ตาม การประกาศนี้ก็จะต้องมีเงื่อนไขบางประการ เช่นจะต้องเป็นเหตุการณ์ที่เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้รัฐบาลที่เกี่ยวข้อง จำเป็นต้องออกประกาศบังคับเพื่อประโยชน์ของการดูแลสุขภาพของผู้คนประเทศของตน นอกจากนี้ก็ยังต้องจ่ายค่าสิทธิบัตรจำนวนหนึ่งให้แก่เจ้าของสิทธิบัตร และที่สำคัญก็คือต้องมีการเจรจาที่โปร่งใสกับผู้ผลิตยาเจ้าของสิทธิบัตรเพื่อหาราคายาที่เหมาะสมอีกด้วย (voluntary licensing)
ในบทความนี้เราจะไม่ลงไปสืบสาวในข้อเท็จจริงว่า การประกาศบังคับใช้สิทธิโดยรัฐของกระทรวงสาธารณสุขได้ดำเนินการตามขั้นตอนที่ระบุไว้ใน Declaration on the TRIPS Agreement and Public Health (ดูได้ที่ http://www.wto.org/English/thewto_e/minist_e/min01_e/mindecl_trips_e.htm) ประการใดหรือไม่ เพราะยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ระหว่างกระทรวงกับบริษัทยา แต่เราจะมาดูกันว่า ในการแก้ปัญหาของกระทรวงสาธารณสุขนั้น ยังมีช่องทางอื่นที่เหมาะสมมากกว่าการประกาศเช่นนี้หรือไม่ ซึ่งหากมีแล้ว กระทรวงฯก็สามารถจะบรรลุถึงเป้าหมายในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และก่อไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งอันเป็นจุดสนใจไปทั่วโลกอยู่ในขณะนี้
หนทางหนึ่งที่ทำได้ก็คือการเจรจากับบริษัทยาเพื่อขอ voluntary licensing หรือการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร (ไม่ใช่เหนือสิทธิบัตร) แต่ในขณะนี้ขั้นตอนนี้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว เราจึงต้องมองหามาตรการอื่น จุดหมายของเรื่องนี้ก็คือว่า สถานการณ์ที่เป็นอยู่เวลานี้เป็นการเผชิญหน้าโดยตรงระหว่างกระทรวงฯกับบริษัทยา และตัวแทนเช่น usaforinnovation.org ซึ่งหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็เชื่อได้ว่าไม่เป็นผลดีแก่ประเทศไทยในระยะยาว
จากการสังเกตสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ เชื่อได้ว่า คงไม่มีฝ่ายใดยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายหนึ่งแน่นอน เพราะต่างฝ่ายต่างก็เชื่อมั่นในความถูกต้องของตน ฝ่ายกระทรวงฯเชื่อว่า สิ่งที่ตนทำไปเป็นมาตรการที่จำเป็นในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และบริษัทยาข้ามชาติเป็นฝ่ายเอาแต่ได้ ไม่คำนึงถึงชีวิตของผู้ป่วยตาดำๆ แต่ฝ่าย usaforinnovation.org ก็อ้างว่า การประกาศซีแอลของไทยเป็นการทำไปโดยหวังผลประโยชน์ส่วนตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการหากำไรให้แก่องค์การเภสัชกรรม การกล่าวหากันไปมาเช่นนี้ไม่ก่อประโยชน์แก่ฝ่ายใด ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายบริษัทยาหรือกระทรวง ดังนั้นปัญหาก็คือว่า มีทางออกที่จะให้ทุกฝ่ายพอใจหรือไม่
เนื่องจากข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่เป็นกลางและไม่ได้มาจากฝ่ายที่มีส่วนได้เสียนั้น หาได้ยาก เราจึงจำเป็นต้องเริ่มจากภาพรวมที่เป็นที่รับรู้กันทั่วไป ข้อแรกก็คือว่า กระทรวงสาธารณสุขหรือรัฐบาลไทยได้ทำทุกอย่างในอำนาจของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการประกาศซีแอลหรือไม่ จากที่สังเกตดูจากภายนอกดูราวกับว่า กระทรวงฯยังไม่ได้ทำทุกทางที่ทำได้ ประการแรก รัฐบาลสามารถเพิ่มงบประมาณเพื่อให้สามารถจ่ายราคายาที่จำเป็นเหล่านี้ได้ นอกจากนี้ยังควรจะมีมาตรการป้องกันผู้คนไม่ให้เป็นโรคติดต่อเช่นเอดส์ที่มีประสิทธิภาพ และควรทุ่มงบประมาณในด้านการป้องกันโรคให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ทั้งนี้เพื่อมิให้ต้องมีผู้ป่วยโรคเอดส์หรือโรคอื่นๆให้มาเป็นภาระ จากข้อมูลของกระทรวงสาธารณสุขเอง บอกว่าจำนวนผู้ป่วยเอดส์ที่ได้รับยามีจำนวนน้อยกว่าผู้ป่วยทั้งหมดอยู่มาก ซึ่งหากเป็นเช่นนี้ ก็แสดงว่า หากยาที่ผู้ป่วยเหล่านี้รับอยู่เป็นยาราคาถูกหลังจากผ่านซีแอล ก็แปลว่าแม้จะเป็นยาราคาถูกก็ยังครอบคลุมผู้ป่วยไม่ได้หมด แต่หากเป็นยาตามสิทธิบัตร เนื่องจากอัตราส่วนผู้ได้รับยาต่อผู้ป่วยทั้งหมดต่างกันมาก ก็ไม่มั่นใจว่าหากลดราคายามาตามมาตรการซีแอล ผู้ป่วยทั้งหมดจะได้รับยาหรือไม่ หนทางที่ถูกต้องจึงน่าจะเป็นการที่กระทรวงฯกับตัวแทนบริษัทยาไว้วางใจซึ่งกันและกัน ซึ่งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีการนั่งโต๊ะพูดคุยเจรจากันโดยไม่มีวาระที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งเอาให้ได้ และไม่มุ่งเอาชนะกัน แต่มาร่วมกันแก้ปัญหาว่าทำอย่างไรจึงจะเกิดประโยชน์แก่ผู้ป่วยที่ต้องได้รับยาให้ได้มากที่สุด
อีกประการหนึ่ง การบังคับสิทธิโดยรัฐควรจะเป็นมาตรการที่ประกาศเป็นการชั่วคราว เช่นมีภัยพิบัติเกิดขึ้น มีคนจำนวนมากต้องได้รับยาอย่างรีบด่วน ซึ่งเมื่อภัยพิบัตินั้นผ่านไป ก็กลับมาสู่สถานะเดิม แต่สถานการณ์ผู้ป่วยเอดส์หรือโรคหัวใจในประเทศไทย ดูไม่น่าจะเป็นภัยพิบัติแบบนี้ เพราะเป็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนาน ดังนั้น ฝ่ายเจ้าของสิทธิบัตรจึงไม่มั่นใจว่า การประกาศซีแอลของกระทรวงฯ จะเป็นมาตรการเพื่อคุ้มครองชั่วคราว หรือจะกลายเป็นมาตรการถาวรไป หรืออาจจะกลายเป็นมาตรการที่ใช้เป็นประจำ กระทรวงสาธารณสุขจำเป็นที่จะต้องชี้แจงประเด็นนี้ได้กระจ่าง
นอกจากนี้ การประกาศซีแอลยังเป็นการส่งสัญญาณออกไปว่า ประเทศไทยไม่ให้ความสำคัญแก่ทรัพย์สินทางปัญญาเท่าที่ควร การเสนอเช่นนี้ไม่ใช่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของประเทศใหญ่ๆอย่างสหรัฐหรือยุโรป แต่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของคนไทยของเราเอง ซึ่งมีบริษัทไทยเป็นจำนวนมากที่ต้องอาศัยการบังคับใช้กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพ มิฉะนั้นแล้วก็ไม่อาจทำธุรกิจได้เต็มที่ เรานึกถึงค่ายเพลงอย่างเช่นแกรมมี่ อาร์เอส หรือบริษัทซอฟท์แวร์ของประเทศ ที่จะต้องสูญเสียผลประโยชน์ไป จากการที่ซีดีเพลงหรือซอฟท์แวร์ของตนถูกคัดลอกอย่างแพร่หลาย หรือบริษัทที่มีนวัตกรรมใหม่ๆ ที่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองดูแล ซึ่งผลประโยชน์ทางธุรกิจเหล่านี้ก็มิใช่อะไรอื่น นอกจากส่วนสำคัญของการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยเราเอง เราเชื่อว่า การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพจะนำไปสู่ความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจของเราเอง ประเด็นก็คือว่า เราควรปกป้องทรัพย์สินทางปัญญาของคนไทยเราเองหรือไม่ หากคำตอบคือใช่ ก็ปรากฏว่าการประกาศใช้ซีแอลนี้ ต้องชี้แจงให้ชัดเจนว่า ไม่ได้ส่งสัญญาณไปในทางที่แสดงว่าไม่เคารพต่อหลักการของการเคารพทรัพย์สินทางปัญญา
อย่างไรก็ตาม เพื่อให้การทำความเข้าใจเพื่อหาทางออกและแก้ปัญหาเกิดขึ้นได้จริง ทางฝ่ายบริษัทยาและตัวแทนก็จะต้องทำสิ่งที่เป็นรูปธรรมในฝ่ายของตนด้วย สิ่งที่ทำได้ในขณะนี้ก็คือ ลดราคายาสิทธิบัตรให้เท่ากับราคาที่ประกาศในคำประกาศซีแอล เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะเป็นการแสดงความจริงใจของบริษัทยาในการแก้ปัญหาของผู้ป่วย บริษัทยาต้องคำนึงว่า การทำธุรกิจให้ได้ยั่งยืนนั้นจำเป็นที่จะต้องได้รับความไว้วางใจ ไม่เฉพาะแต่ในประเทศของตนเท่านั้น แต่เนื่องจากปัจจุบันธุรกิจต่างก็เดินข้ามชาติ ก็จะต้องได้รับความไว้วางใจจากนานาประเทศด้วย การได้รับความไว้วางใจเช่นนี้ได้ ก็จะต้องมาจากการที่บริษัทยาแสดงให้เห็นว่า มุ่งที่จะช่วยเหลือคนไข้หรือผู้ป่วย ให้ได้รับบริการที่ดีที่สุดและยาที่ดีที่สุด ในราคาที่เป็นธรรมต่อทุกฝ่าย วิถีทางที่บริษัทยานานาชาติจะหลุดจากข้อกล่าวหาว่า "หน้าเลือด" หรือ "ไม่เห็นแก่มนุษยธรรม" ก็คือทำงานร่วมกับกระทรวงสาธารณสุขของไทยอย่างใกล้ชิด เป็นเพื่อนร่วมงาน หรือ partner ซึ่งกันและกัน ไว้วางใจกันและกัน และเมื่อสถานการณ์ซีแอลปัจจุบันนี้ผ่านไป ก็จะสามารถเจรจากับกระทรวงฯหรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เพื่อจัดทำ voluntary licensing ต่อไปในอนาคตได้ ในการทำ voluntary licensing นั้น จุดสำคัญอยู่ที่คำว่า voluntary ซึ่งแปลว่า "เป็นไปตามความสมัครใจ" นั่นคือบริษัทยาจะต้อง "สมัครใจ" ที่จะมองเห็นผลประโยชน์ของผู้ป่วยว่าสำคัญไม่แพ้ผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของตนเอง และร่วมมือกับกระทรวงฯในการหาวิธีที่เหมาะสมที่สุด และเป็นวิธีที่ทุกฝ่ายยอมรับกันได้มากที่สุด เพื่อแก้ปัญหาสุขภาพ ซึ่งผลกระทบนี้จะไม่ได้เกิดแก่เฉพาะคนไทยเท่านั้น แต่ยังจะเกิดประโยชน์มหาศาลแก่ผู้คนทั้งโลกอีกด้วย
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปัญหาการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐ (compulsory licensing) หรือซีแอลของยาหลายตัว ซึ่งกระทรวงสาธารณสุขประกาศออกไป ได้ก่อให้เกิดผลกระทบอย่างกว้างขวาง และได้กลายเป็นเหตุการณ์สำคัญระดับโลกหลายฝ่ายต่างก็ให้ความสนใจ และเป็นอีกครั้งหนึ่ง (นอกจากกรณีปิดเว็บไซต์ยูทูบ) ที่ประเทศไทยอยู่ในจอเรดาร์ของชาวโลก ในกรณีนี้ ทั่วโลกต่างก็จับตามองอยู่ว่า คุ่กรณีทั้งสองฝ่ายอันได้แก่กระทรวงสาธารณสุขกับบริษัทยายักษ์ใหญ่ของสหรัฐ-ยุโรปนั้น ฝ่ายใดจะกระพริบตาก่อนกัน
หากจะสรุปเรื่องนี้ให้ได้ในเนื้อที่ของบทความ ก็พอจะได้ว่า การใช้สิทธิโดยรัฐนั้นเป็นมาตรการที่กฎระเบียบระหว่างประเทศสามารถยอมให้ทำได้ โดยให้รัฐบาลของประเทศที่จะใช้สิทธิดังกล่าว เป็นผู้มีอำนาจออกประกาศใช้สิทธินี้ อย่างไรก็ตาม การประกาศนี้ก็จะต้องมีเงื่อนไขบางประการ เช่นจะต้องเป็นเหตุการณ์ที่เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้รัฐบาลที่เกี่ยวข้อง จำเป็นต้องออกประกาศบังคับเพื่อประโยชน์ของการดูแลสุขภาพของผู้คนประเทศของตน นอกจากนี้ก็ยังต้องจ่ายค่าสิทธิบัตรจำนวนหนึ่งให้แก่เจ้าของสิทธิบัตร และที่สำคัญก็คือต้องมีการเจรจาที่โปร่งใสกับผู้ผลิตยาเจ้าของสิทธิบัตรเพื่อหาราคายาที่เหมาะสมอีกด้วย (voluntary licensing)
ในบทความนี้เราจะไม่ลงไปสืบสาวในข้อเท็จจริงว่า การประกาศบังคับใช้สิทธิโดยรัฐของกระทรวงสาธารณสุขได้ดำเนินการตามขั้นตอนที่ระบุไว้ใน Declaration on the TRIPS Agreement and Public Health (ดูได้ที่ http://www.wto.org/English/thewto_e/minist_e/min01_e/mindecl_trips_e.htm) ประการใดหรือไม่ เพราะยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ระหว่างกระทรวงกับบริษัทยา แต่เราจะมาดูกันว่า ในการแก้ปัญหาของกระทรวงสาธารณสุขนั้น ยังมีช่องทางอื่นที่เหมาะสมมากกว่าการประกาศเช่นนี้หรือไม่ ซึ่งหากมีแล้ว กระทรวงฯก็สามารถจะบรรลุถึงเป้าหมายในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และก่อไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งอันเป็นจุดสนใจไปทั่วโลกอยู่ในขณะนี้
หนทางหนึ่งที่ทำได้ก็คือการเจรจากับบริษัทยาเพื่อขอ voluntary licensing หรือการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร (ไม่ใช่เหนือสิทธิบัตร) แต่ในขณะนี้ขั้นตอนนี้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว เราจึงต้องมองหามาตรการอื่น จุดหมายของเรื่องนี้ก็คือว่า สถานการณ์ที่เป็นอยู่เวลานี้เป็นการเผชิญหน้าโดยตรงระหว่างกระทรวงฯกับบริษัทยา และตัวแทนเช่น usaforinnovation.org ซึ่งหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็เชื่อได้ว่าไม่เป็นผลดีแก่ประเทศไทยในระยะยาว
จากการสังเกตสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ เชื่อได้ว่า คงไม่มีฝ่ายใดยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายหนึ่งแน่นอน เพราะต่างฝ่ายต่างก็เชื่อมั่นในความถูกต้องของตน ฝ่ายกระทรวงฯเชื่อว่า สิ่งที่ตนทำไปเป็นมาตรการที่จำเป็นในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และบริษัทยาข้ามชาติเป็นฝ่ายเอาแต่ได้ ไม่คำนึงถึงชีวิตของผู้ป่วยตาดำๆ แต่ฝ่าย usaforinnovation.org ก็อ้างว่า การประกาศซีแอลของไทยเป็นการทำไปโดยหวังผลประโยชน์ส่วนตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการหากำไรให้แก่องค์การเภสัชกรรม การกล่าวหากันไปมาเช่นนี้ไม่ก่อประโยชน์แก่ฝ่ายใด ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายบริษัทยาหรือกระทรวง ดังนั้นปัญหาก็คือว่า มีทางออกที่จะให้ทุกฝ่ายพอใจหรือไม่
เนื่องจากข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่เป็นกลางและไม่ได้มาจากฝ่ายที่มีส่วนได้เสียนั้น หาได้ยาก เราจึงจำเป็นต้องเริ่มจากภาพรวมที่เป็นที่รับรู้กันทั่วไป ข้อแรกก็คือว่า กระทรวงสาธารณสุขหรือรัฐบาลไทยได้ทำทุกอย่างในอำนาจของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการประกาศซีแอลหรือไม่ จากที่สังเกตดูจากภายนอกดูราวกับว่า กระทรวงฯยังไม่ได้ทำทุกทางที่ทำได้ ประการแรก รัฐบาลสามารถเพิ่มงบประมาณเพื่อให้สามารถจ่ายราคายาที่จำเป็นเหล่านี้ได้ นอกจากนี้ยังควรจะมีมาตรการป้องกันผู้คนไม่ให้เป็นโรคติดต่อเช่นเอดส์ที่มีประสิทธิภาพ และควรทุ่มงบประมาณในด้านการป้องกันโรคให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ทั้งนี้เพื่อมิให้ต้องมีผู้ป่วยโรคเอดส์หรือโรคอื่นๆให้มาเป็นภาระ จากข้อมูลของกระทรวงสาธารณสุขเอง บอกว่าจำนวนผู้ป่วยเอดส์ที่ได้รับยามีจำนวนน้อยกว่าผู้ป่วยทั้งหมดอยู่มาก ซึ่งหากเป็นเช่นนี้ ก็แสดงว่า หากยาที่ผู้ป่วยเหล่านี้รับอยู่เป็นยาราคาถูกหลังจากผ่านซีแอล ก็แปลว่าแม้จะเป็นยาราคาถูกก็ยังครอบคลุมผู้ป่วยไม่ได้หมด แต่หากเป็นยาตามสิทธิบัตร เนื่องจากอัตราส่วนผู้ได้รับยาต่อผู้ป่วยทั้งหมดต่างกันมาก ก็ไม่มั่นใจว่าหากลดราคายามาตามมาตรการซีแอล ผู้ป่วยทั้งหมดจะได้รับยาหรือไม่ หนทางที่ถูกต้องจึงน่าจะเป็นการที่กระทรวงฯกับตัวแทนบริษัทยาไว้วางใจซึ่งกันและกัน ซึ่งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีการนั่งโต๊ะพูดคุยเจรจากันโดยไม่มีวาระที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งเอาให้ได้ และไม่มุ่งเอาชนะกัน แต่มาร่วมกันแก้ปัญหาว่าทำอย่างไรจึงจะเกิดประโยชน์แก่ผู้ป่วยที่ต้องได้รับยาให้ได้มากที่สุด
อีกประการหนึ่ง การบังคับสิทธิโดยรัฐควรจะเป็นมาตรการที่ประกาศเป็นการชั่วคราว เช่นมีภัยพิบัติเกิดขึ้น มีคนจำนวนมากต้องได้รับยาอย่างรีบด่วน ซึ่งเมื่อภัยพิบัตินั้นผ่านไป ก็กลับมาสู่สถานะเดิม แต่สถานการณ์ผู้ป่วยเอดส์หรือโรคหัวใจในประเทศไทย ดูไม่น่าจะเป็นภัยพิบัติแบบนี้ เพราะเป็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนาน ดังนั้น ฝ่ายเจ้าของสิทธิบัตรจึงไม่มั่นใจว่า การประกาศซีแอลของกระทรวงฯ จะเป็นมาตรการเพื่อคุ้มครองชั่วคราว หรือจะกลายเป็นมาตรการถาวรไป หรืออาจจะกลายเป็นมาตรการที่ใช้เป็นประจำ กระทรวงสาธารณสุขจำเป็นที่จะต้องชี้แจงประเด็นนี้ได้กระจ่าง
นอกจากนี้ การประกาศซีแอลยังเป็นการส่งสัญญาณออกไปว่า ประเทศไทยไม่ให้ความสำคัญแก่ทรัพย์สินทางปัญญาเท่าที่ควร การเสนอเช่นนี้ไม่ใช่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของประเทศใหญ่ๆอย่างสหรัฐหรือยุโรป แต่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของคนไทยของเราเอง ซึ่งมีบริษัทไทยเป็นจำนวนมากที่ต้องอาศัยการบังคับใช้กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพ มิฉะนั้นแล้วก็ไม่อาจทำธุรกิจได้เต็มที่ เรานึกถึงค่ายเพลงอย่างเช่นแกรมมี่ อาร์เอส หรือบริษัทซอฟท์แวร์ของประเทศ ที่จะต้องสูญเสียผลประโยชน์ไป จากการที่ซีดีเพลงหรือซอฟท์แวร์ของตนถูกคัดลอกอย่างแพร่หลาย หรือบริษัทที่มีนวัตกรรมใหม่ๆ ที่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองดูแล ซึ่งผลประโยชน์ทางธุรกิจเหล่านี้ก็มิใช่อะไรอื่น นอกจากส่วนสำคัญของการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยเราเอง เราเชื่อว่า การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพจะนำไปสู่ความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจของเราเอง ประเด็นก็คือว่า เราควรปกป้องทรัพย์สินทางปัญญาของคนไทยเราเองหรือไม่ หากคำตอบคือใช่ ก็ปรากฏว่าการประกาศใช้ซีแอลนี้ ต้องชี้แจงให้ชัดเจนว่า ไม่ได้ส่งสัญญาณไปในทางที่แสดงว่าไม่เคารพต่อหลักการของการเคารพทรัพย์สินทางปัญญา
อย่างไรก็ตาม เพื่อให้การทำความเข้าใจเพื่อหาทางออกและแก้ปัญหาเกิดขึ้นได้จริง ทางฝ่ายบริษัทยาและตัวแทนก็จะต้องทำสิ่งที่เป็นรูปธรรมในฝ่ายของตนด้วย สิ่งที่ทำได้ในขณะนี้ก็คือ ลดราคายาสิทธิบัตรให้เท่ากับราคาที่ประกาศในคำประกาศซีแอล เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะเป็นการแสดงความจริงใจของบริษัทยาในการแก้ปัญหาของผู้ป่วย บริษัทยาต้องคำนึงว่า การทำธุรกิจให้ได้ยั่งยืนนั้นจำเป็นที่จะต้องได้รับความไว้วางใจ ไม่เฉพาะแต่ในประเทศของตนเท่านั้น แต่เนื่องจากปัจจุบันธุรกิจต่างก็เดินข้ามชาติ ก็จะต้องได้รับความไว้วางใจจากนานาประเทศด้วย การได้รับความไว้วางใจเช่นนี้ได้ ก็จะต้องมาจากการที่บริษัทยาแสดงให้เห็นว่า มุ่งที่จะช่วยเหลือคนไข้หรือผู้ป่วย ให้ได้รับบริการที่ดีที่สุดและยาที่ดีที่สุด ในราคาที่เป็นธรรมต่อทุกฝ่าย วิถีทางที่บริษัทยานานาชาติจะหลุดจากข้อกล่าวหาว่า "หน้าเลือด" หรือ "ไม่เห็นแก่มนุษยธรรม" ก็คือทำงานร่วมกับกระทรวงสาธารณสุขของไทยอย่างใกล้ชิด เป็นเพื่อนร่วมงาน หรือ partner ซึ่งกันและกัน ไว้วางใจกันและกัน และเมื่อสถานการณ์ซีแอลปัจจุบันนี้ผ่านไป ก็จะสามารถเจรจากับกระทรวงฯหรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เพื่อจัดทำ voluntary licensing ต่อไปในอนาคตได้ ในการทำ voluntary licensing นั้น จุดสำคัญอยู่ที่คำว่า voluntary ซึ่งแปลว่า "เป็นไปตามความสมัครใจ" นั่นคือบริษัทยาจะต้อง "สมัครใจ" ที่จะมองเห็นผลประโยชน์ของผู้ป่วยว่าสำคัญไม่แพ้ผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของตนเอง และร่วมมือกับกระทรวงฯในการหาวิธีที่เหมาะสมที่สุด และเป็นวิธีที่ทุกฝ่ายยอมรับกันได้มากที่สุด เพื่อแก้ปัญหาสุขภาพ ซึ่งผลกระทบนี้จะไม่ได้เกิดแก่เฉพาะคนไทยเท่านั้น แต่ยังจะเกิดประโยชน์มหาศาลแก่ผู้คนทั้งโลกอีกด้วย
Sunday, May 13, 2007
Clipping the Net
From Bangkokpost.com
http://www.bangkokpost.com/Perspective/13May2007_pers02.php
Clipping the Net
DON SAMBANDARAKSA' s report on a recent roundtable discussion on Internet censorship in Thailand shines a light on an issue clouded by confusion and secrecy
The YouTube website.
'The question of censorship is simple. Do we reduce the freedom of the Internet to conform to Thai society today, or do we increase freedom in our society to match the Internet? In my opinion, that decision was already made in article 78 of the 1997 constitution (on universal access to ICT). However, when the ICT Ministry was set up, their staff forgot to read the constitution."
These were the words of Dr Rom Hiranpruk, assistant president of the National Science and Technology Development Agency speaking at the recent YouFest YouMove roundtable on Internet censorship. The event was hosted by members of the Blognone.com website at Internet Thailand to debate the issue of the controversial censoring of YouTube by the ICT Ministry (MICT).
Dr Rom warned that the current trend on silencing dissenting views means that Thailand is in danger of falling into a dictatorship by majority. "This is not democracy. In a democracy, minority views and freedoms are respected. Today we are getting closer to the Ministry of Truth in (George Orwell's) Nineteen-Eighty-Four," he said.
Rom reminded people that while most of the censorship was being done in the name of cultural purity, the Thai word for culture, wattanatham, is made up of two words - wattana meaning evolution and tham meaning truth or justice. Culture evolves and changed. He pointed out that before the reign of King Rama 6, it was culturally acceptable for people to go around almost naked,whereas today, someone dressed that way would hardly be considered "cultured".
Thanapol Eawsakul, editor of the banned political quarterly Fah Diew Kan (Same Sky), explained how banning books and websites was not about banning bits and ink, but about snubbing ideas that run contrary to the government's views.
What is dangerous is that today the state agrees on censorship. The state, according to Thanapol, is not just the MICT or the government, but includes citizens and mainstream media, all in agreement that certain ideas should be banned and not discussed. He cited as examples the way academics cannot do research into the semi-mythical status of Yah Moh, founder of Korat (Nakhon Ratchasima), and that none of the mainstream media questions the 30-billion-baht military budget increase in the next annual budget.
"Field Marshal Sarit Thanarat had much more power than the current Council for National Security (CNS), and everyone agreed he was a dictator. However, he only banned two newspapers and two political books between 1957 to 1963. The rest of the banned material was pornographic. But what happened was that authors, publishers and people in general were censoring themselves. That is similar to Singapore today, where nobody dares to question anything," he said.
Finally, he pointed out that there is a lot that can be done with sarcasm and the written word to express dissatisfaction with our level of freedom in society today without actually breaking any law.
CJ Hinke, a researcher at Thammasat University's Faculty of Liberal Arts who runs the Freedom Against Censorship Thailand campaign, explained how he came to his absolutist stance against censorship when he found out that he could not read the book, the Devil's Discus, by Rayne Kreuger, of which there are only two copies left in Thailand. One is at Thammasat, the other at the Siam Society. However, the latter copy was almost destroyed by the board of the Siam Society, before someone in the Palace intervened. Interestingly enough, a Thai translation of the book was only banned on 31 May 2006 under the orders of then Police Commissioner Kowit Wattana.
The recent banning of the YouTube website for one video which was considered offensive may be depriving Thailand of more than an entertainment venue.
"Recently, the BBC has partnered with YouTube and they will be putting 75,000 hours of archival footage - the entire history of the 20th century - on YouTube on a revenue share basis for the world to see. Everyone in the world, apart form Thailand, that is," said Hinke.
He was also critical of the fact that the ICT Ministry is keeping the list of blocked sites a secret. While most of the time visitors to a banned site are confronted with the Cyber Inspector's Green Eye logo, some sites, such as YouTube, simply spew out a network error.
"One of the hallmarks of the actions of the MICT is that they are acting illegally. There are no laws that allow the censorship of the Internet; they are doing it in secret. To my mind, secret government done illegally has all the hallmarks of dictatorship," he said.
Self censorship
In 2005, Thammasat University's Faculty of Political Science did a study on banned books in Thailand which revealed that between 1850 and 1999, 1,275 books were banned in Thailand by being announced as such in the Royal Gazette. Most were labelled as promoting communism.
The very first book that was banned was a book on Thai tax law by an Englishman called Doctor Bradley.
"The reason given was that if Thai people knew what the law was, it would create divisions in society. Well, of course it would. You can't have the poor people knowing how much the rich people have," Hinke said with a healthy dose of sarcasm.
He echoed sentiments that society was self-censoring itself when he said that two recent books, the Revolutionary King and the King Never Smiles have not been officially banned by announcement in the Royal Gazette even though everyone assumed they were.
However, despite the book not being banned, there are over 100 websites on the book ranging from discussion or ordering the book that are banned by the MICT.
"I love the King. I don't think that what anyone says in a book or movie will change what we think about the King. So we have a bunch of civil servants whose salaries are paid out of our tax money who presume to speak for the King; who presume to say what is critical of His Majesty. That is the very definition of lese majeste; that these bureaucrats presume to speak for the King," Hinke said.
Jitat Fakcharoenphol, from Kasetsart University's Computer Engineering Faculty continued on the theme of the book, the King Never Smiles, which is now a point of intense debate on the Thai Wikipedia (th.wikipedia.com).
Two chapters, 1 and 15, were translated by someone and the translations were linked to in the Wikipedia entry. However, opponents argued that by linking to an unauthorised translation, Wikipedia would be infringing on copyright.
This is the first time that copyright law has been used to silence debate on the open encyclopaedia, Wikipedia.
Paiboon Amornpinyokiat, a lawyer at an international law firm, said that until recently, the government did not have any legal basis to censor the Internet. However, today the MICT uses a catch-all clause in the Council for Democratic Reform (now the CNS) decree in the aftermath of the 19 September 2006 coup that allows the ministry to handle the Internet and communication-related matters for the sake of national security.
"Today, the Financial Times, the Wall Street Journal - everyone - is attacking the government on the way they have blocked hi-thaksin.net, youtube.com and political discussion on pantip.com," he said.
However, things may change with the new Computer Crime Law which last week was passed by the National Legislative Assembly (It still needs royal endorsement before it can be formally enacted into law). Article 17/1 gives power to the ICT Minister to handle matters on the Internet regarding the monarchy and national security. The minister will have to ask the court for an order approving a ban.
"Peace and social order is included under national security, and that also means pornography," he said, worried if the law was too far-reaching.
At this point, someone in the audience pointed out that it was disturbing to see the Computer Crime Law being aggressively pushed by the Surayud government while its counterpart, the Data Privacy Law, the purpose of which is to protect our rights online, has disappeared off the radar.
It was also noted at the roundtable discussion that another worrying point is that under this law, if Internet Service Providers do not successfully block banned material, they will be under a lot of trouble.
Paiboon said that Thailand lacks a law allowing for fair use of copyrighted material, something that most other countries have. Rather than adopt this heavy-handed law, he suggested the government help support industry groups like the Thai Webmasters' Association and their drive towards self-regulation.
Dome Charoenyost, Chief Technical Officer of 101 Global, the web hosting company that has among its clientele Ekkayuth Anchanbutr's controversial ThaiInsider.info political website, lashed out at the farcical manner in which censorship is being conducted today.
"I got an email from someone at the MICT telling us to shut down the (ThaiInsider) website. They said they had tried to call me but could not get through, so I pulled the plug. Then Ekkayuth held his now famous press conference about the affair and the MICT denied ever ordering the site to be shut down. I said, 'Here's the proof,' but by then the person who was my contact at MICT had disappeared and was not taking any phone calls," he said.
Direct links coming
Dome said that, while he did get requests from the MICT to block a site, whether he did so or not was not an issue as it would be blocked anyway at the International Internet Gateway (IIG) run by CAT Telecom. However, that will soon change with more ISPs now able to link directly overseas.
"Pacific Internet Thailand links directly to their parent company Pacific Internet in Singapore. How are you going to block that?" he asked.
Following the Taiwan earthquake that left Thailand's Internet crippled, True has used the situation to convince the National Telecommunications Commission (NTC) of the need for more direct links and was granted permission to link overland to Malaysia. TOT has also put in a new IIG that is not currently used.
With two gateways, the MICT cannot simply tell CAT Telecom to block websites. These requests for cooperation now actually mean something. Dome proceeded to show the room an email with such a request and a list of websites that he has to block.
The number of sites on this list took the audience aback, as it came in at 17,699 sites as of 24 April 2007.
"The problem for the ICT Ministry is that today, there are companies like China Telecom and VNSL from India coming to me to sell me bandwidth directly over True's network at a price which is much cheaper than CAT. How can the government block these carriers?" he asked.
He said that even today, the easiest way to access an uncensored Internet is by renting a server overseas and set it up as a VPN (virtual private network) server.
"Today I can access YouTube. Can they block this? Can they block a VPN server? It's not porn, and it has nothing to do with security, but I wouldn't be surprised if they found a way to twist the interpretation of the law," he said.
However, with nearly all foreign companies using VPN every day for network security reasons, it would be a stretch to ban VPN only for Thai nationals who are not employed by multinationals, and banning VPN would open up a network security nightmare.
Dome said that there is a body in the government that has to monitor web boards such as Pantip and Prachathai which is now developing a software robot that can scan these forums and sites for names like Sonthi and Saprang, and report the IP address of any person who posts a comment using them. If this is true, Thailand is on the verge of becoming a surveillance society.
"I've heard that they are going to hire a developer to do this within the next two weeks," Dome claimed. One woman in the audience said that today she was ashamed of being Thai, as even Malaysians now say that they do not want to block the Internet like their neighbour.
Another middle-aged man pointed out that the ban on YouTube actually promoting a certain video. "My mother, who is old and doesn't even know how to turn on a computer, was shown the clip and told me how evil those people were. Perhaps fewer people would have seen the clip if it was not censored," he said.
Representatives from the MICT, Police and Ministry of Culture were invited to talk at the roundtable discussion, but all declined.
http://www.bangkokpost.com/Perspective/13May2007_pers02.php
Clipping the Net
DON SAMBANDARAKSA' s report on a recent roundtable discussion on Internet censorship in Thailand shines a light on an issue clouded by confusion and secrecy
The YouTube website.
'The question of censorship is simple. Do we reduce the freedom of the Internet to conform to Thai society today, or do we increase freedom in our society to match the Internet? In my opinion, that decision was already made in article 78 of the 1997 constitution (on universal access to ICT). However, when the ICT Ministry was set up, their staff forgot to read the constitution."
These were the words of Dr Rom Hiranpruk, assistant president of the National Science and Technology Development Agency speaking at the recent YouFest YouMove roundtable on Internet censorship. The event was hosted by members of the Blognone.com website at Internet Thailand to debate the issue of the controversial censoring of YouTube by the ICT Ministry (MICT).
Dr Rom warned that the current trend on silencing dissenting views means that Thailand is in danger of falling into a dictatorship by majority. "This is not democracy. In a democracy, minority views and freedoms are respected. Today we are getting closer to the Ministry of Truth in (George Orwell's) Nineteen-Eighty-Four," he said.
Rom reminded people that while most of the censorship was being done in the name of cultural purity, the Thai word for culture, wattanatham, is made up of two words - wattana meaning evolution and tham meaning truth or justice. Culture evolves and changed. He pointed out that before the reign of King Rama 6, it was culturally acceptable for people to go around almost naked,whereas today, someone dressed that way would hardly be considered "cultured".
Thanapol Eawsakul, editor of the banned political quarterly Fah Diew Kan (Same Sky), explained how banning books and websites was not about banning bits and ink, but about snubbing ideas that run contrary to the government's views.
What is dangerous is that today the state agrees on censorship. The state, according to Thanapol, is not just the MICT or the government, but includes citizens and mainstream media, all in agreement that certain ideas should be banned and not discussed. He cited as examples the way academics cannot do research into the semi-mythical status of Yah Moh, founder of Korat (Nakhon Ratchasima), and that none of the mainstream media questions the 30-billion-baht military budget increase in the next annual budget.
"Field Marshal Sarit Thanarat had much more power than the current Council for National Security (CNS), and everyone agreed he was a dictator. However, he only banned two newspapers and two political books between 1957 to 1963. The rest of the banned material was pornographic. But what happened was that authors, publishers and people in general were censoring themselves. That is similar to Singapore today, where nobody dares to question anything," he said.
Finally, he pointed out that there is a lot that can be done with sarcasm and the written word to express dissatisfaction with our level of freedom in society today without actually breaking any law.
CJ Hinke, a researcher at Thammasat University's Faculty of Liberal Arts who runs the Freedom Against Censorship Thailand campaign, explained how he came to his absolutist stance against censorship when he found out that he could not read the book, the Devil's Discus, by Rayne Kreuger, of which there are only two copies left in Thailand. One is at Thammasat, the other at the Siam Society. However, the latter copy was almost destroyed by the board of the Siam Society, before someone in the Palace intervened. Interestingly enough, a Thai translation of the book was only banned on 31 May 2006 under the orders of then Police Commissioner Kowit Wattana.
The recent banning of the YouTube website for one video which was considered offensive may be depriving Thailand of more than an entertainment venue.
"Recently, the BBC has partnered with YouTube and they will be putting 75,000 hours of archival footage - the entire history of the 20th century - on YouTube on a revenue share basis for the world to see. Everyone in the world, apart form Thailand, that is," said Hinke.
He was also critical of the fact that the ICT Ministry is keeping the list of blocked sites a secret. While most of the time visitors to a banned site are confronted with the Cyber Inspector's Green Eye logo, some sites, such as YouTube, simply spew out a network error.
"One of the hallmarks of the actions of the MICT is that they are acting illegally. There are no laws that allow the censorship of the Internet; they are doing it in secret. To my mind, secret government done illegally has all the hallmarks of dictatorship," he said.
Self censorship
In 2005, Thammasat University's Faculty of Political Science did a study on banned books in Thailand which revealed that between 1850 and 1999, 1,275 books were banned in Thailand by being announced as such in the Royal Gazette. Most were labelled as promoting communism.
The very first book that was banned was a book on Thai tax law by an Englishman called Doctor Bradley.
"The reason given was that if Thai people knew what the law was, it would create divisions in society. Well, of course it would. You can't have the poor people knowing how much the rich people have," Hinke said with a healthy dose of sarcasm.
He echoed sentiments that society was self-censoring itself when he said that two recent books, the Revolutionary King and the King Never Smiles have not been officially banned by announcement in the Royal Gazette even though everyone assumed they were.
However, despite the book not being banned, there are over 100 websites on the book ranging from discussion or ordering the book that are banned by the MICT.
"I love the King. I don't think that what anyone says in a book or movie will change what we think about the King. So we have a bunch of civil servants whose salaries are paid out of our tax money who presume to speak for the King; who presume to say what is critical of His Majesty. That is the very definition of lese majeste; that these bureaucrats presume to speak for the King," Hinke said.
Jitat Fakcharoenphol, from Kasetsart University's Computer Engineering Faculty continued on the theme of the book, the King Never Smiles, which is now a point of intense debate on the Thai Wikipedia (th.wikipedia.com).
Two chapters, 1 and 15, were translated by someone and the translations were linked to in the Wikipedia entry. However, opponents argued that by linking to an unauthorised translation, Wikipedia would be infringing on copyright.
This is the first time that copyright law has been used to silence debate on the open encyclopaedia, Wikipedia.
Paiboon Amornpinyokiat, a lawyer at an international law firm, said that until recently, the government did not have any legal basis to censor the Internet. However, today the MICT uses a catch-all clause in the Council for Democratic Reform (now the CNS) decree in the aftermath of the 19 September 2006 coup that allows the ministry to handle the Internet and communication-related matters for the sake of national security.
"Today, the Financial Times, the Wall Street Journal - everyone - is attacking the government on the way they have blocked hi-thaksin.net, youtube.com and political discussion on pantip.com," he said.
However, things may change with the new Computer Crime Law which last week was passed by the National Legislative Assembly (It still needs royal endorsement before it can be formally enacted into law). Article 17/1 gives power to the ICT Minister to handle matters on the Internet regarding the monarchy and national security. The minister will have to ask the court for an order approving a ban.
"Peace and social order is included under national security, and that also means pornography," he said, worried if the law was too far-reaching.
At this point, someone in the audience pointed out that it was disturbing to see the Computer Crime Law being aggressively pushed by the Surayud government while its counterpart, the Data Privacy Law, the purpose of which is to protect our rights online, has disappeared off the radar.
It was also noted at the roundtable discussion that another worrying point is that under this law, if Internet Service Providers do not successfully block banned material, they will be under a lot of trouble.
Paiboon said that Thailand lacks a law allowing for fair use of copyrighted material, something that most other countries have. Rather than adopt this heavy-handed law, he suggested the government help support industry groups like the Thai Webmasters' Association and their drive towards self-regulation.
Dome Charoenyost, Chief Technical Officer of 101 Global, the web hosting company that has among its clientele Ekkayuth Anchanbutr's controversial ThaiInsider.info political website, lashed out at the farcical manner in which censorship is being conducted today.
"I got an email from someone at the MICT telling us to shut down the (ThaiInsider) website. They said they had tried to call me but could not get through, so I pulled the plug. Then Ekkayuth held his now famous press conference about the affair and the MICT denied ever ordering the site to be shut down. I said, 'Here's the proof,' but by then the person who was my contact at MICT had disappeared and was not taking any phone calls," he said.
Direct links coming
Dome said that, while he did get requests from the MICT to block a site, whether he did so or not was not an issue as it would be blocked anyway at the International Internet Gateway (IIG) run by CAT Telecom. However, that will soon change with more ISPs now able to link directly overseas.
"Pacific Internet Thailand links directly to their parent company Pacific Internet in Singapore. How are you going to block that?" he asked.
Following the Taiwan earthquake that left Thailand's Internet crippled, True has used the situation to convince the National Telecommunications Commission (NTC) of the need for more direct links and was granted permission to link overland to Malaysia. TOT has also put in a new IIG that is not currently used.
With two gateways, the MICT cannot simply tell CAT Telecom to block websites. These requests for cooperation now actually mean something. Dome proceeded to show the room an email with such a request and a list of websites that he has to block.
The number of sites on this list took the audience aback, as it came in at 17,699 sites as of 24 April 2007.
"The problem for the ICT Ministry is that today, there are companies like China Telecom and VNSL from India coming to me to sell me bandwidth directly over True's network at a price which is much cheaper than CAT. How can the government block these carriers?" he asked.
He said that even today, the easiest way to access an uncensored Internet is by renting a server overseas and set it up as a VPN (virtual private network) server.
"Today I can access YouTube. Can they block this? Can they block a VPN server? It's not porn, and it has nothing to do with security, but I wouldn't be surprised if they found a way to twist the interpretation of the law," he said.
However, with nearly all foreign companies using VPN every day for network security reasons, it would be a stretch to ban VPN only for Thai nationals who are not employed by multinationals, and banning VPN would open up a network security nightmare.
Dome said that there is a body in the government that has to monitor web boards such as Pantip and Prachathai which is now developing a software robot that can scan these forums and sites for names like Sonthi and Saprang, and report the IP address of any person who posts a comment using them. If this is true, Thailand is on the verge of becoming a surveillance society.
"I've heard that they are going to hire a developer to do this within the next two weeks," Dome claimed. One woman in the audience said that today she was ashamed of being Thai, as even Malaysians now say that they do not want to block the Internet like their neighbour.
Another middle-aged man pointed out that the ban on YouTube actually promoting a certain video. "My mother, who is old and doesn't even know how to turn on a computer, was shown the clip and told me how evil those people were. Perhaps fewer people would have seen the clip if it was not censored," he said.
Representatives from the MICT, Police and Ministry of Culture were invited to talk at the roundtable discussion, but all declined.
Saturday, May 05, 2007
บทความฉบับใหม่ของ อ. โสรัจจ์
บทความเรื่อง Information Divide, Information Flow and Global Justice จะตีพิมพ์ในวารสาร International Review of Information Ethics
Wednesday, February 28, 2007
Charting the Transdisciplinary Space through Spinoza’s God and Nāgārjuna’s Śūnyatā.
Soraj Hongladarom
Department of Philosophy and Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University
It is indeed the case that the proliferation of knowledge in the last century has produced a plethora of academic specializations each aiming at taking care of an ever smaller chunk of putative reality and developing ever more refined tool to do it. Academic specialization is a result of the idea of division of labor that ran parallel with industrial development that started in the late nineteenth century and continued until today. It is obvious how specialization carries advantages in many ways. With limited time and resources, it is not possible to excel in more than a small part of the whole, and in order to increase the depth of what is being studied, it has seemed to become necessary that more specialization is required. It seems that in order to go deeper and gain more knowledge at anything, one needs to delve into ever smaller bit, zooming in on it and analyzing it to finer details. In this atmosphere, the thinking is that the big picture—how every specific things all hang together—is left alone and somehow is believed to emerge spontaneously from the juxtapositions of these smaller bits.
However, it has become increasingly evident that this way of academic specialization is no longer able to answer to the needs of people and societies any longer. When academic disciplines go their own way in delving deeper and deeper in their own domains. they all branch out and go their separate ways. It is necessary that when each member of a group is equipped with a tool to enable them to zoom in on particular spots, they will each branch out and sooner or later will lose touch with each other completely. In biology, one may choose to study insects and another spiders, but when there are more insects to be studied the one who studies them finds that it is necessary for them to choose a particular species of insect, and so on; while the other who chose to study spiders do the same thing. Sooner or later the two biologists lose touch with each other. And this is only within the same academic discipline. One can then imagine what it would be like for, say, a historian of economic life in early Song dynasty and an entomologist specializing in life cycle of a butterfly species on an island south of Thailand to talk to each other and try to understand each other.
Many scholars such as Steve Fuller argued that academic specialization is a political tool for administrators to keep university lecturers in line. Specialization effectively prevents academics from understanding and collaborating with one another. This keeps them from establishing a united front against the administrators and hence academics, instead of becoming a potent political force, are strong only in their small domains where they are ‘experts,’ and are quite powerless outside. Since these small enclaves are scattered and unconnected to one another the political energy that could be harnessed is thus weakened. These scholars also note that academic specialization only mirrors the same trend outside of the academia. Politicians are keen of dividing people up, giving them profiles and categories. The British skillfully employed this ‘divide and rule’ tactic in their colonial administration in the early part of the last century.
Perhaps the above paragraph explains why it is very difficult to break away from this trend in specialization. Not only are most academics familiar with the trend, they feel comfortable and ‘protected’ within their small enclaves. Moreover they feel themselves to be powerful there and not outside, where they are not professionals but only lay people. Going beyond disciplines means that the academics lose their professional status and become only normal citizens. Moreover there are the political agenda as outlined above. Nonetheless, it has become actually necessary that academics who are producers of knowledge talk to one another and try to understand one another. The greatest danger of specialization lies not only in the weakened political force of the academics, but on academic disciplines losing out altogether in providing solutions and answers to the increasingly complex society and reality that we human beings are faced with at the onset of the twenty-first century. It is ironic that increased complexity would demand a rethink of specialization, but the picture of each knowledge seeker going out her own way digging her own way and branching out from her colleagues is no longer tenable. The reason is that it is impossible to get all the depths there are in all corners this way; zooming in on particular spots invariably means one is losing out on the whole picture. Today’s reality, with greater interconnectedness due to communication technologies and other means, is vastly more complex than the one studied by scientists in the late nineteenth century when the idea of specialization took hold. Nonetheless it is well documented that the world in the early part of the twenty-first century demands that one gets the big picture—how everything is related to everything else. This complexity does not merely need collaborative efforts among different disciplines, but there is also a need for a ‘transdisciplinary’ endeavor which means going beyond disciplinary boundaries altogether.
This need for transdisciplinary fusion is not only the case among the knowledge domains themselves, but perhaps more importantly between the domains and that of value. Ethics and epistemology, value and knowledge, have become separated for more than a century, due to the belief that the two answers totally different questions and are completely different in their orientations. The realm of ‘ought,’ so it was argued, is not to be confused with that of ‘is.’ The former tells what one ‘ought’ or ‘ought not’ to do; whereas the other tells us what ‘is’ or ‘is not’ the case. In the paper I intend to discuss this issue, relying on the works of the European philosopher Baruch de Spinoza, and the Indian Buddhist master Nāgārjuna. More specifically, I intend to show how the insights of these two masters, who lived far apart both in time and in space, could provide us with much needed tools and vocabularies in help us in exploring the uncharted space of transdisciplinarity, especially concerning the unity of knowledge and value.
In the Ethics, Spinoza shows that God is equated with Nature, and in fact with everything in the universe, which is in fact an attribute of Him. In other words, in Spinoza’s vision everything is God and is in God at the same time; everything is one and the same in one aspect and there are infinite variety of infinitely many things at the same time. In Spinoza’s words: “No attribute of a substance can be truly conceived from which it follows that the substance can be divided.” This means that there is only one thing. The substance here means God Himself, which for Spinoza is one and the same with reality. God appears at once as one entity and as infinitely many aspects of it. Both subject and object are only aspects of God; hence they are fundamentally one and the same. Minds and bodies are thus essentially the same; it is only through our finite minds that these are conceived as separate entities. In another theorem, he says “Whatever exists is in God, and nothing can exist or be conceived without God.” Since the substance or God (which is the same) cannot be divided and since anything that exists exists in God, everything is in God and is part of God.
The insight one gets from Spinoza is, then, that in our attempts to chart the transdisciplinary space, we realize that essentially things are one and the same, and all the differences there are between things are only appearances at the superficial level. Seemingly intractable differences, such as those between the humanistic and scientific disciplines, or between ethics and science, are thus only superficial, and deep down things are one and the same. The space, then, looks like that of Spinoza’s God with His infinite variety of modes and attributes. Boundaries are illusions created to serve mundane, temporary purposes; once this is realized then boundaries fall away and the transdisciplinary space reveals itself. It is a space where concepts are not taken as objectively real. Words can mean one thing or another, totally unrelated thing. There is always a constant flux between concepts. Since disciplinary boundaries are constructed through concepts the transdisciplinary space then arises when concepts are in constant flux and there is a “playful” attributions or interconnections among them. Words and concepts are not fixed forever through a system of “objectively real” scheme of meaning; on the contrary, their meaning structures are what are played upon. At one time one may fix on a particular conceptual scheme, but one may change to another, totally different scheme the next moment, or dispense with all schemes altogether and perceive reality as it really is—totally devoid of all conceptualizations and dualities.
The vision is also a Buddhist one. And a corollary to the theme of the paper I also show that Spinoza and Nāgārjuna share much more in common than scholars have standardly assumed. Here ‘God,’ ‘Substance,’ ‘Emptiness’ (śūnyatā) and ‘Nirvāna’ are words that refer to the same thing. That thing includes everything there is, and we are all parts of it. In Mūlamādhayamakakārika, Nāgārjuna provides us with a description and logical analysis of Emptiness. Reality as normally conceived—that which we normally taken to be real and consists of things like tables, chairs and so on—is in fact one and the same, and differences among discrete ‘things’ like tables and chairs are merely constructed out of our conceptualization which we have to depend on in making meaningful statements and in comprehending reality that faces us in our living. However, both Spinoza and Nāgārjuna invite us to penetrate beyond these conceptualizations. They help us create a map of the transdisciplinary space, a map which is odd from the beginning (and might not be eligible to be a ‘map’ at all) in that it lies on the brink of breaking down of conceptualizations and hence intelligibility.
This is why the philosophies of Spinoza and Nāgārjuna are so difficult to propound. Dissolving fixed conceptualization means that language as normally used, which presupposes the dualistic idea enshrined in symbolic logic as the law of bivalence or of non-contradiction, is only “playful tool.” In the non-dualistic world, and so in the proposed transdisciplinary space, non-contradictions are on about the same level as contradictions. They are not separated into what is acceptable or not acceptable as in standard logic. This runs a real risk of breaking down in communication and intelligibility. Nonetheless, in realizing the vision and in charting the map, language is indispensable, and we need to live with this risk, always realizing that conceptualizations are only putative and through language one cannot get at the direct oneness with reality which after all is one and the same as ourselves from the beginning. The transdisciplinary space where value and knowledge are unified is then an exhilarating place to be in.
(This paper is going to be presented at the Metanexus Conference 2007 - http://www.metanexus.net/)
Department of Philosophy and Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University
It is indeed the case that the proliferation of knowledge in the last century has produced a plethora of academic specializations each aiming at taking care of an ever smaller chunk of putative reality and developing ever more refined tool to do it. Academic specialization is a result of the idea of division of labor that ran parallel with industrial development that started in the late nineteenth century and continued until today. It is obvious how specialization carries advantages in many ways. With limited time and resources, it is not possible to excel in more than a small part of the whole, and in order to increase the depth of what is being studied, it has seemed to become necessary that more specialization is required. It seems that in order to go deeper and gain more knowledge at anything, one needs to delve into ever smaller bit, zooming in on it and analyzing it to finer details. In this atmosphere, the thinking is that the big picture—how every specific things all hang together—is left alone and somehow is believed to emerge spontaneously from the juxtapositions of these smaller bits.
However, it has become increasingly evident that this way of academic specialization is no longer able to answer to the needs of people and societies any longer. When academic disciplines go their own way in delving deeper and deeper in their own domains. they all branch out and go their separate ways. It is necessary that when each member of a group is equipped with a tool to enable them to zoom in on particular spots, they will each branch out and sooner or later will lose touch with each other completely. In biology, one may choose to study insects and another spiders, but when there are more insects to be studied the one who studies them finds that it is necessary for them to choose a particular species of insect, and so on; while the other who chose to study spiders do the same thing. Sooner or later the two biologists lose touch with each other. And this is only within the same academic discipline. One can then imagine what it would be like for, say, a historian of economic life in early Song dynasty and an entomologist specializing in life cycle of a butterfly species on an island south of Thailand to talk to each other and try to understand each other.
Many scholars such as Steve Fuller argued that academic specialization is a political tool for administrators to keep university lecturers in line. Specialization effectively prevents academics from understanding and collaborating with one another. This keeps them from establishing a united front against the administrators and hence academics, instead of becoming a potent political force, are strong only in their small domains where they are ‘experts,’ and are quite powerless outside. Since these small enclaves are scattered and unconnected to one another the political energy that could be harnessed is thus weakened. These scholars also note that academic specialization only mirrors the same trend outside of the academia. Politicians are keen of dividing people up, giving them profiles and categories. The British skillfully employed this ‘divide and rule’ tactic in their colonial administration in the early part of the last century.
Perhaps the above paragraph explains why it is very difficult to break away from this trend in specialization. Not only are most academics familiar with the trend, they feel comfortable and ‘protected’ within their small enclaves. Moreover they feel themselves to be powerful there and not outside, where they are not professionals but only lay people. Going beyond disciplines means that the academics lose their professional status and become only normal citizens. Moreover there are the political agenda as outlined above. Nonetheless, it has become actually necessary that academics who are producers of knowledge talk to one another and try to understand one another. The greatest danger of specialization lies not only in the weakened political force of the academics, but on academic disciplines losing out altogether in providing solutions and answers to the increasingly complex society and reality that we human beings are faced with at the onset of the twenty-first century. It is ironic that increased complexity would demand a rethink of specialization, but the picture of each knowledge seeker going out her own way digging her own way and branching out from her colleagues is no longer tenable. The reason is that it is impossible to get all the depths there are in all corners this way; zooming in on particular spots invariably means one is losing out on the whole picture. Today’s reality, with greater interconnectedness due to communication technologies and other means, is vastly more complex than the one studied by scientists in the late nineteenth century when the idea of specialization took hold. Nonetheless it is well documented that the world in the early part of the twenty-first century demands that one gets the big picture—how everything is related to everything else. This complexity does not merely need collaborative efforts among different disciplines, but there is also a need for a ‘transdisciplinary’ endeavor which means going beyond disciplinary boundaries altogether.
This need for transdisciplinary fusion is not only the case among the knowledge domains themselves, but perhaps more importantly between the domains and that of value. Ethics and epistemology, value and knowledge, have become separated for more than a century, due to the belief that the two answers totally different questions and are completely different in their orientations. The realm of ‘ought,’ so it was argued, is not to be confused with that of ‘is.’ The former tells what one ‘ought’ or ‘ought not’ to do; whereas the other tells us what ‘is’ or ‘is not’ the case. In the paper I intend to discuss this issue, relying on the works of the European philosopher Baruch de Spinoza, and the Indian Buddhist master Nāgārjuna. More specifically, I intend to show how the insights of these two masters, who lived far apart both in time and in space, could provide us with much needed tools and vocabularies in help us in exploring the uncharted space of transdisciplinarity, especially concerning the unity of knowledge and value.
In the Ethics, Spinoza shows that God is equated with Nature, and in fact with everything in the universe, which is in fact an attribute of Him. In other words, in Spinoza’s vision everything is God and is in God at the same time; everything is one and the same in one aspect and there are infinite variety of infinitely many things at the same time. In Spinoza’s words: “No attribute of a substance can be truly conceived from which it follows that the substance can be divided.” This means that there is only one thing. The substance here means God Himself, which for Spinoza is one and the same with reality. God appears at once as one entity and as infinitely many aspects of it. Both subject and object are only aspects of God; hence they are fundamentally one and the same. Minds and bodies are thus essentially the same; it is only through our finite minds that these are conceived as separate entities. In another theorem, he says “Whatever exists is in God, and nothing can exist or be conceived without God.” Since the substance or God (which is the same) cannot be divided and since anything that exists exists in God, everything is in God and is part of God.
The insight one gets from Spinoza is, then, that in our attempts to chart the transdisciplinary space, we realize that essentially things are one and the same, and all the differences there are between things are only appearances at the superficial level. Seemingly intractable differences, such as those between the humanistic and scientific disciplines, or between ethics and science, are thus only superficial, and deep down things are one and the same. The space, then, looks like that of Spinoza’s God with His infinite variety of modes and attributes. Boundaries are illusions created to serve mundane, temporary purposes; once this is realized then boundaries fall away and the transdisciplinary space reveals itself. It is a space where concepts are not taken as objectively real. Words can mean one thing or another, totally unrelated thing. There is always a constant flux between concepts. Since disciplinary boundaries are constructed through concepts the transdisciplinary space then arises when concepts are in constant flux and there is a “playful” attributions or interconnections among them. Words and concepts are not fixed forever through a system of “objectively real” scheme of meaning; on the contrary, their meaning structures are what are played upon. At one time one may fix on a particular conceptual scheme, but one may change to another, totally different scheme the next moment, or dispense with all schemes altogether and perceive reality as it really is—totally devoid of all conceptualizations and dualities.
The vision is also a Buddhist one. And a corollary to the theme of the paper I also show that Spinoza and Nāgārjuna share much more in common than scholars have standardly assumed. Here ‘God,’ ‘Substance,’ ‘Emptiness’ (śūnyatā) and ‘Nirvāna’ are words that refer to the same thing. That thing includes everything there is, and we are all parts of it. In Mūlamādhayamakakārika, Nāgārjuna provides us with a description and logical analysis of Emptiness. Reality as normally conceived—that which we normally taken to be real and consists of things like tables, chairs and so on—is in fact one and the same, and differences among discrete ‘things’ like tables and chairs are merely constructed out of our conceptualization which we have to depend on in making meaningful statements and in comprehending reality that faces us in our living. However, both Spinoza and Nāgārjuna invite us to penetrate beyond these conceptualizations. They help us create a map of the transdisciplinary space, a map which is odd from the beginning (and might not be eligible to be a ‘map’ at all) in that it lies on the brink of breaking down of conceptualizations and hence intelligibility.
This is why the philosophies of Spinoza and Nāgārjuna are so difficult to propound. Dissolving fixed conceptualization means that language as normally used, which presupposes the dualistic idea enshrined in symbolic logic as the law of bivalence or of non-contradiction, is only “playful tool.” In the non-dualistic world, and so in the proposed transdisciplinary space, non-contradictions are on about the same level as contradictions. They are not separated into what is acceptable or not acceptable as in standard logic. This runs a real risk of breaking down in communication and intelligibility. Nonetheless, in realizing the vision and in charting the map, language is indispensable, and we need to live with this risk, always realizing that conceptualizations are only putative and through language one cannot get at the direct oneness with reality which after all is one and the same as ourselves from the beginning. The transdisciplinary space where value and knowledge are unified is then an exhilarating place to be in.
(This paper is going to be presented at the Metanexus Conference 2007 - http://www.metanexus.net/)
Wednesday, February 21, 2007
An Ethics of Increasing Human Lifespan
An Ethics of Increasing Human Lifespan
Soraj Hongladarom
Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University
In a recent book, Aging, Death and Human Longevity (U of Calif. Press, 2003) Christine Overall argues for a position called 'prolongevitism.' Basically this is the idea that, all things considered to be equal, it would be preferable to prolong human life than let it end out of natural course. The idea opposed to prolongevitism, apologism, argues on the contrary that death is a natural part of life and should be accepted as such. In this talk I shall comment on some of the arguments that have been put forward either defending or attacking prolongevitism. The whole issue underlining the debate between prolongevitism and apologismm concerns what should be considered as 'one' human life in such a way that a continuation of bodily and mental functions in some form count as one's own survival. Prolongevitists seem to assume that what is to be prolonged is one's own body and one's own mental continuum, but it is deeply questionable how such a continuum could be metaphysically justified. Without having to delve into deep metaphysical analyses like the Buddhists have done, common sense often has it that one's childhood, for example, is so different (in bodily dimensions, in mental capacities, and so forth) that sometimes it merits talking about beng a different person even though there is bodily and mental continuation in the commonly accepted sense. Moreover, one also often talks about 'becoming a different person' or 'becoming totally transformed'. The point is only that there seems to be a basis behind these kinds of talks. And it is also a scientific fact that no molecules in the human body remain the same after a period of time; in other words, after a period of time all molecules in the body change and are replaced. Hence it sometimes does make sense that in the commonly accepted sense (i.e., one goes from birth through childhood, adolescence, maturity, old age and ends with death) the idea of there being one self is rather untenable and is a metaphysical construction in any case. I shall argue that the sense of being one self here is a construction and has no basis in reality. This implies that Overall's recommendations for social policy that favors increasing human lifespan and quality of life does not necessarily hinge on the idea that prolonging one's self is a good thing.
This abstract is going to be presented at the upcoming 8th Asian Bioethics Conference.
Soraj Hongladarom
Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University
In a recent book, Aging, Death and Human Longevity (U of Calif. Press, 2003) Christine Overall argues for a position called 'prolongevitism.' Basically this is the idea that, all things considered to be equal, it would be preferable to prolong human life than let it end out of natural course. The idea opposed to prolongevitism, apologism, argues on the contrary that death is a natural part of life and should be accepted as such. In this talk I shall comment on some of the arguments that have been put forward either defending or attacking prolongevitism. The whole issue underlining the debate between prolongevitism and apologismm concerns what should be considered as 'one' human life in such a way that a continuation of bodily and mental functions in some form count as one's own survival. Prolongevitists seem to assume that what is to be prolonged is one's own body and one's own mental continuum, but it is deeply questionable how such a continuum could be metaphysically justified. Without having to delve into deep metaphysical analyses like the Buddhists have done, common sense often has it that one's childhood, for example, is so different (in bodily dimensions, in mental capacities, and so forth) that sometimes it merits talking about beng a different person even though there is bodily and mental continuation in the commonly accepted sense. Moreover, one also often talks about 'becoming a different person' or 'becoming totally transformed'. The point is only that there seems to be a basis behind these kinds of talks. And it is also a scientific fact that no molecules in the human body remain the same after a period of time; in other words, after a period of time all molecules in the body change and are replaced. Hence it sometimes does make sense that in the commonly accepted sense (i.e., one goes from birth through childhood, adolescence, maturity, old age and ends with death) the idea of there being one self is rather untenable and is a metaphysical construction in any case. I shall argue that the sense of being one self here is a construction and has no basis in reality. This implies that Overall's recommendations for social policy that favors increasing human lifespan and quality of life does not necessarily hinge on the idea that prolonging one's self is a good thing.
This abstract is going to be presented at the upcoming 8th Asian Bioethics Conference.
Friday, February 02, 2007
การแพทย์ทิเบต
มูลนิธิพันดารา
ร่วมกับศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ขอเชิญผู้สนใจเข้าฟังการบรรยายและการอบรมเรื่อง
"การแพทย์ทิเบตกับการมีสุขภาพดี:
การฝึกจิตเพื่อรักษาโรคซึมเศร้าและโรคเครียด"
วิทยากร: Dr. Lobsang Rabgay (UCLA), Dr. Dickey P. Nyerongsha (Nyerongsha Institute)
วันศุกร์ที่ 2 มีนาคม 2550 เวลา 9.30-16.00 น.
ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การบรรยายเรื่อง "Buddhist mindfulness for daily stress and anxiety management" โดย Dr. Lobsang Rabgay
แนะนำวิธีการฝึกจิตในพระพุทธศาสนาประเภทต่างๆและการนำการฝึกจิตไปใช้ในการรักษาโรคเครียดและโรคซึมเศร้ารวมทั้งในการรักษาโรคความผิดปกติทางจิต
การบรรยายเรื่อง "Introduction to the theory and practice of nutrition for good health" โดย Dr. Dickey P. Nyerongsha
แนะนำการมีสุขภาพดีตามมุมมองของทิเบต การแพทย์ทิเบตเน้นการรักษาโรคด้วยวิธีธรรมชาติซึ่งประกอบไปด้วยการดูแลอาหารและการควบคุมความประพฤติ การบรรยายนี้จะนำเสนอแนวคิดเรื่องการรับประทานอาหารเพื่อการมีสุขภาพดี การวินิจฉัยเพื่อดูว่าผู้ป่วยควรรับประทานอาหารประเภทใดจึงจะเหมาะสม ประเภทของอาหารกับฤดูกาลที่เปลี่ยนไป การเตรียมและการประกอบอาหาร
กำหนดการการประชุม
9.00-10.30 การบรรยายเรื่อง Buddhist mindfulness for daily stress and anxiety management
10.30-11.00 พักน้ำชา/กาแฟ
11.00-12.00 การบรรยาย (ต่อ) และซักถามแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
12.00-13.00 พักรับประทานอาหารกลางวัน
13.00-14.30 การบรรยายเรื่อง "Introduction to the theory and practice of nutrition for good health"
14.30-15.00 พักน้ำชา/กาแฟ
15.00-16.00 การบรรยาย (ต่อ) และซักถามแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
ค่าลงทะเบียน: 800 บาท (บุคคลทั่วไป) 600 บาท (สมาชิกมูลนิธิพันดารา) 200 บาท (พระภิกษุ ภิกษุณี สามเณร แม่ชี นักศึกษา)
การบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ และมีแปลเป็นภาษาไทย
ติดต่อ: คุณอารีรัตน์ ศิริคูณ โทร. 081-648-1195 email: areeratana@cpbequity.co.th หรือ
ดร. กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ โทร. 081-343-1568 email: hkesang@yahoo.com
รายได้จากการลงทะเบียนหลังหักค่าใช้จ่ายสมทบโครงการของ Nyerongsha Institute เพื่อเป็นทุนการศึกษานักเรียนแพทย์ทิเบตและทุนการศึกษาเด็กกำพร้าในทิเบต
รายละเอียด (PDF file)
Tuesday, January 23, 2007
EMPOWERING TECHNOLOGIES: TOWARDS A POST-THAKSIN VISION FOR DIGITAL THAILAND
EMPOWERING TECHNOLOGIES: TOWARDS A POST-THAKSIN VISION FOR DIGITAL THAILAND
A Joint Invitational Colloquium for Faculty of Chulalongkorn University and Asian Institute of Technology hosted by Chulalongkorn Center for Ethics of Science and Technology.
Thursday, February 1, 1:30-4 pm
Room 708 Boromratchakumari Building (Faculty of Arts Building),
Chulalongkorn University
You are invited to an informal colloquium that will explore an interdisciplinary ethical framework for the introduction of new digital products and services in Thailand. The featured speaker is Craig Warren Smith, of the University of Washington Human Interface Technology Laboratory. He is founder of DigitalDivide.org and SpiritualComputing.com.
As a Harvard visiting professor in Singapore, Prof. Smith advised Thailand's ICT Minister Surapong Suebwonglee, and helped convene Thailand's ICT stakeholders to establish a market-based framework for closing the digital divide. Now, Dr. Smith will facilitate a discussion about how various academic disciplines could come together -- combining management, technological and even spiritual perspectives -- to formulate technologies and a public-policy framework that bring empowerment to Thai citizens. In addition to academic participants, the colloquium will include invited guests from multinational corporations in the telecom and IT sectors.
The attached article, co-authored by Smith and Dr. Soraj Hongladarom, provides further perspectives on this colloquium and its implications for a "post-Thaksin" framework for ICT in Thailand.
A Joint Invitational Colloquium for Faculty of Chulalongkorn University and Asian Institute of Technology hosted by Chulalongkorn Center for Ethics of Science and Technology.
Thursday, February 1, 1:30-4 pm
Room 708 Boromratchakumari Building (Faculty of Arts Building),
Chulalongkorn University
You are invited to an informal colloquium that will explore an interdisciplinary ethical framework for the introduction of new digital products and services in Thailand. The featured speaker is Craig Warren Smith, of the University of Washington Human Interface Technology Laboratory. He is founder of DigitalDivide.org and SpiritualComputing.com.
As a Harvard visiting professor in Singapore, Prof. Smith advised Thailand's ICT Minister Surapong Suebwonglee, and helped convene Thailand's ICT stakeholders to establish a market-based framework for closing the digital divide. Now, Dr. Smith will facilitate a discussion about how various academic disciplines could come together -- combining management, technological and even spiritual perspectives -- to formulate technologies and a public-policy framework that bring empowerment to Thai citizens. In addition to academic participants, the colloquium will include invited guests from multinational corporations in the telecom and IT sectors.
The attached article, co-authored by Smith and Dr. Soraj Hongladarom, provides further perspectives on this colloquium and its implications for a "post-Thaksin" framework for ICT in Thailand.
Sunday, January 14, 2007
ประชุมโครงการที่เว้
ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้ กำลังอยู่ในโรงแรม Festival Hotel ที่เมืองเว้ ประเทศเวียตนาม มาเว้เพื่อมาประชุมโครงการ The Role of Universities in Information Technology for Development in Asia (UICT4D) ซึ่งเป็นโครงการวิจัยเพื่อสำรวจบทบาทของมหาวิทยาลัยในเอเซียต่อการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการพัฒนา รายละเอียดดูได้ที่เว็บ http://uict4d.org/
เว้เป็นเมืองเล็กๆที่น่ารักและมีเสน่ห์ และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เดินทางมาประเทศเวียตนาม ออกเดินทางจากกรุงเทพฯที่ตอนบ่ายของวันพุธที่ 10 ถึงสนามบินที่เมืองโฮจิมินห์ในอีกราวๆหนึ่งชั่วโมงต่อมา จากนั้นก็เดินออกไปยังสนามบินในประเทศซึ่งอยู่ติดกัน พบกับเพื่อนๆในโครงการ UICT4D หลายคน จนล้อกันว่าเที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินพิเศษสำหรับพวกเราเท่านั้น
สาเหตุที่มากันที่เว้ก็เพราะว่า Chris Coward บอกว่าเว้ที่ Learning Resource Center ที่ได้รับการสนับสนุนจาก Atlantic Philanthropies ก็เลยคิดว่าควรจะมาที่นี่ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ และที่ขาดไม่ได้ก็คือมาท่องเที่ยวที่นี่ เว้เคยเป็นเมืองหลวงเก่าของเวียตนามก่อนที่จะกลายเป็นของฝรั่งเศส เมืองก็ยังคงความเป็น "ฝรั่งเศส" อยู่พอสมควร เช่นอาหารเช้าจะมีขนมปังแบบฝรั่งเศส ตึกรามบ้านช่องถึงแม้จะดูเก่าๆ แต่ก็คงความเป็นยุโรปไว้จนมองเห็นได้ เมื่อเดินทางมาถึงเว้ ก็ค่ำแล้ว รถแท็กซี่พาเรามายังโรงแรมเล็กๆในตัวเมือง ชื่อ Vong Canh Hotel ราคาคืนละ 10 เหรียญสหรัฐฯเท่านั้น ห้องก็พอใช้ได้สมกับโรงแรมราคาเท่านี้ เสียแต่ว่าในห้องของเราไม่มีผ้าเช็ดตัวทำให้ลำบากพอสมควร
พอรุ่งเช้าวันพฤหัส คุณ Huong ที่เป็นเจ้าหน้าที่ของ Hue Learning Resource Center ก็มาต้อนรับพวกเรา คุณ Huong พาเราไปกินอาหารเช้าที่ร้านที่อยู่ใกล้ ร้่านนี้ดูบรรยากาศเป็นยุโรปมากพอสมควร ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป มีขายขนมปังชนิดต่างๆอยู่หน้าร้าน ลองสั่งกาแฟแบบ Arabica มากิน ปรากฏว่าเขาใส่ผงกาแฟมาในถ้วยเล็กๆที่มีรูอยู่ข้างล่าง ทำให้กำแฟไหลลงไป กำแฟแก่มากแต่ก็อร่อยดี ใส่นมสดลงไปจนเต็มแก้ว แล้วก็กินขนมปังบาแก็ตกับเนยแข็งตามสไตล์ฝรั่งเศส
จากนั้นก็เดินเท้ากันไปยัง Learning Resource Center เป็นตึกสี่ชั้นยังใหม่มากๆ ทราบว่าสร้างจากเงินบริจาคของ Atlantic Philanthropies Foundation ซึ่งเป็นมูลนืธิในสหรัฐฯที่ให้ทุนสนับสนุนการศึกษาในประเทศเวียตนาม ไอร์แลนด์เหนือ กับประเทศอื่นๆอีกสองสามประเทศ ในตึกเต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกับอินเทอร์เน็ต กับมีหนังสืออีกจำนวนหนึ่ง มีหนุ่มสาวชาวเว้นั่งดูคอมพิวเตอร์กันอย่างสนอกสนใจ บรรยากาศคล้ายๆกับอุทยานเรียนรู้ หรือ Knowledge Park ที่อยู่ตรงห้างเวิร์ลเทรด แต่ที่ต่างกันก็คือว่า ที่นี่ไม่ค่อยมีเด็กเล็กๆ มีแต่หนุ่มสาววัยรุ่น ซึ่งคาดว่าคงเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเว้ เนื่องจากศูนย์เรียนรู้แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย หน้าประตูมียามคอยตรวจของ ข้างในมีโต๊ะยาวๆมีคอมพิวเตอร์วางเรียงจนเต็ม คุณ Huong พาเราเดินขึ้นไปข้างบน ชั้นสองกับชั้นสามก็เหมือนกัน คือมีโต๊ะคอมพิวเตอร์อยู่เต็ม มีนักศึกษานั่งทำงานกันเต็มเช่นเดียวกัน ลองแอบดูว่าเขาดูอะไรกัน ปรากฏว่าหลายคนกำลังค้นข้อมูล ซึ่งคิดว่ากำลังเขียน paper บางคนก็กำลังตอบอีเมล์ บางคนดูข้อมูลต่างๆบนเว็บ ไม่เห็นใครเล่นเกมเลย (ไม่เหมือนกับที่ Knowledge Park) แสดงว่านักศึกษาเวียตนามสนใจการเรียนกันจริงๆ
ห้องประชุมของเราอยู่บนชั้นสี่ พอมาถึงก็พบว่ามีอุปกรณ์ต่างๆพร้อมเพรียง ที่น่าสังเกตคือในห้องมี wireless internet ทำให้ติดต่ออินเทอร์เน็ตได้อย่างสะดวกสบาย จนเวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการอ่านอีเมล์กับดาว์นโหลดต่างๆ จนไม่ได้ให้ความสนใจแก่การประชุมมากนัก คิดว่าที่จุฬาฯไม่มีตึกไหนเลยที่ทำให้เราสามารถต่อ wireless internet ได้อย่างอิสระเสรี ไม่ต้องลงทะเบียนใดๆเช่นนี้ เรื่องนี้นับว่าจุฬาฯยังตามหลังมหาวิทยาลัยเว้อยู่มาก
รายละเอียดของการประชุมก็มีเรื่องจะเล่าอีกมาก แต่คงต้องรอไปเขียนในอะไรที่เป็นทางการมากกว่านี้
พอประชุมเสร็จ คุณ Huong ก็พาเราไปชั้นล่างของตึกเพื่อกินอาหารกลางวัน อาหารเป็นแบบเวียตนามขนานแท้ กล่าวกันว่าอาหารที่เว้เป็นอาหารเวียตนามที่อร่อยที่สุด ก็เห็นจะจริงตามนั้น เพราะกินเข้าไปเยอะพอสมควร
ในตอนค่ำเจ้าของบ้านของเราก็พาเราไปยังร้านอาหารในโรงแรม Century Riverside ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำหอม ชื่อภาษาอังกฤษของแม่น้ำนี้ได้แก่ Perfume River ซึ่งไม่รู้ว่าชื่อภาษาไทยแปลมาจากชื่อนี้หรือเปล่า อาหารที่เรากินก็เป็นอาหารเวียตนาม ที่ยกมาเสริฟทีละชุดแบบโต๊ะจีน ก่อนหน้านี้ Chris กับ Colin มีความเห็นกันว่า โรงแรมที่ทาง LRC จัดให้เรานั้น อยู่ไม่สบาย ที่สำคัญคือไม่มีอินเทอร์เน็ต ทำให้ทำงานไม่สะดวก ก็เลยตกลงจะเปลี่ยนโรงแรม พอดี Kelly Hutchinson ตัวแทนที่ทำวิจัยประเทศกัมพูชา เคยมาที่เมืองนี้ และรู้จักโรงแรม Festival ก็เลยพากันย้ายมาโรงแรมนี้กันทั้งหมด ตกลงพอกินอาหารเย็นเสร็จก็มาพักกันที่โรงแรม Festival
วันที่สองของการประชุมจบลงประมาณเวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ เพราะต้องการจะหาเวลาไปเที่ยวพระราชวังจักรพรรดิที่อยู่ใกล้ๆ พระราชวังนี้เป็นของจักรพรรดิราชวงค์เหงียน ซึ่งปกครองเวียตนามอยู่ประมาณสองร้อยปี และเริ่มต้นราชวงศ์ในเวลาที่ไม่ห่างจากราชวงศ์จักรีของเราไม่นานนัก ด้านหน้าของพระราชวังมีป้อมปราการ มีธงชาติเวียตนามขนาดใหญ่มากโบกอยู่ ธงที่ป้อมนี้มีประวัติความเป็นมาน่าสนใจ คือเป็นธงที่ฝ่ายเวียตนามเหนือชัดขึ้น เมื่อยึดเมืองเว้ได้ในคราว Tet Offensive ในปี ค.ศ. 1968 ฝ่ายเวียตนามเหนือยึดเว้ไว้ได้ถึงสามอาทิตย์กว่า ซึ่งมากกว่าเมืองใดๆที่เคยยึดได้เมื่อสหรัฐฯยังร่วมสงครามอยู่ เว้เป็นสมรภูมิสำคัญในสงครามเวียตนาม แต่ผลลัพธ์ก็คือว่า พระราชวังของจักรพรรดิถูกทำลายไปเกือบหมด ที่เห็นตั้งอยู่ก็เป็นอาคารที่ซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ แต่ถึงกระนั้นก็ยังตระการตา และทำให้นึกไปว่า เมื่อยังสมบูรณ์ดีอยู่นั้นจะสวยงามเพียงใด แบบแปลนของพระราชวังจักรพรรดิที่นี่คล้ายๆกับของจีนที่ปักกิ่ง เพียงแต่ว่าของจีนจะใหญ่กว่า แต่ถึงกระนั้นที่นี่ก็ยังใหญ่ไม่แพ้กันเท่าใดนัก ที่ต่างกันมาก็คือว่า ที่นี่ถูกทำลายไปเกือบหมด อาคารบางหลังเหลือแต่พื้นดำๆ กับร่องรอยพอให้รู้ว่าเคยเป็นพระราชวังเท่านั้น ข้างในบางส่วนก็กลายเป็นสวนผักไป มีอาคารไม่กี่หลังเท่านั้นที่ได้รับการบูรณะ แต่ก็เห็นบางส่วนยังซ่อมกันอยู่ เช่นระเบียงคดที่คิดว่าเป็นแนวกั้นระหว่างวังฝ่ายหน้ากับฝ่ายใน
ในวันเสาร์ เรามีการประชุมกันแค่ครึ่งวัน เพื่อเป็นการสรุปงานที่แต่ละฝ่ายต้องไปทำต่อไป อยู่เว้จนถึงเย็นวันอาทิตย์ และก็ต้องค้างคืนที่โฮจิมินห์อีกคืนหนึ่ง ก่อนจะกลับกรุงเทพฯในบ่ายวันจันทร์
ในวันอาทิตย์นี้ ได้ไปที่เจดีย์ Thien Mu ซึ่งแปลว่านางฟ้าจากสวรรค์ บริเวณเจดีย์มีวัดอยู่ วัดนี้เป็นวัดของหลวงพ่อที่เผาตนเองประท้วงการปกครองของเวียตนามใต้ ภายใต้การปกครองของประธานาธิบดีโง ดิน เดียม เราได้เห็นอัฐบริขารของหลวงพ่อด้วย (ชื่ออะไรจำไม่ได้แล้ว) คิดว่าเป็นพระที่ปฏิบัติไดดียิ่ง ท่านคงเห็นว่า การต่อสู้กับความชั่วร้ายคงไม่มีวิธีอะไรอื่นอีกแล้ว นอกจากทำเช่นนี้ ท่านนั่งรถไปจอดบนถนน แล้วก็ออกมานั่งขัดสมาธิบนถนน แล้วก็จุดไฟเผาตนเอง ภาพนี้เป็นข่าวดังไปทั่วโลก ตอนที่เห็นภาพเราซาบซึ้งในความเด็ดเดี่ยวของหลวงพ่อมาก ท่านต้องปฏิบัติมาได้ดีมากๆ จนไม่มีความยึดติดอะไรกับตัวตนอีกต่อไป เราเกือบจะน้ำตาไหลเมื่อเห็นภาพของท่านนั่งอยู่ในกองเพลิงบนถนนของไซ่ง่อน พลางก็นึกถึงคำสอนของท่านศานติเทวะที่บอกว่า หากเราเอาชนะจิตของเราได้ ก็เท่ากับชนะสิ่งอื่นๆในโลกได้ทั้งหมด ไม่ว่าศัตรูอะไรที่ไหนก็สามารถเอาชนะได้ หากเราเอาชนะจิตของเราเอง
เว้เป็นเมืองเล็กๆที่น่ารักและมีเสน่ห์ และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เดินทางมาประเทศเวียตนาม ออกเดินทางจากกรุงเทพฯที่ตอนบ่ายของวันพุธที่ 10 ถึงสนามบินที่เมืองโฮจิมินห์ในอีกราวๆหนึ่งชั่วโมงต่อมา จากนั้นก็เดินออกไปยังสนามบินในประเทศซึ่งอยู่ติดกัน พบกับเพื่อนๆในโครงการ UICT4D หลายคน จนล้อกันว่าเที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินพิเศษสำหรับพวกเราเท่านั้น
สาเหตุที่มากันที่เว้ก็เพราะว่า Chris Coward บอกว่าเว้ที่ Learning Resource Center ที่ได้รับการสนับสนุนจาก Atlantic Philanthropies ก็เลยคิดว่าควรจะมาที่นี่ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ และที่ขาดไม่ได้ก็คือมาท่องเที่ยวที่นี่ เว้เคยเป็นเมืองหลวงเก่าของเวียตนามก่อนที่จะกลายเป็นของฝรั่งเศส เมืองก็ยังคงความเป็น "ฝรั่งเศส" อยู่พอสมควร เช่นอาหารเช้าจะมีขนมปังแบบฝรั่งเศส ตึกรามบ้านช่องถึงแม้จะดูเก่าๆ แต่ก็คงความเป็นยุโรปไว้จนมองเห็นได้ เมื่อเดินทางมาถึงเว้ ก็ค่ำแล้ว รถแท็กซี่พาเรามายังโรงแรมเล็กๆในตัวเมือง ชื่อ Vong Canh Hotel ราคาคืนละ 10 เหรียญสหรัฐฯเท่านั้น ห้องก็พอใช้ได้สมกับโรงแรมราคาเท่านี้ เสียแต่ว่าในห้องของเราไม่มีผ้าเช็ดตัวทำให้ลำบากพอสมควร
พอรุ่งเช้าวันพฤหัส คุณ Huong ที่เป็นเจ้าหน้าที่ของ Hue Learning Resource Center ก็มาต้อนรับพวกเรา คุณ Huong พาเราไปกินอาหารเช้าที่ร้านที่อยู่ใกล้ ร้่านนี้ดูบรรยากาศเป็นยุโรปมากพอสมควร ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป มีขายขนมปังชนิดต่างๆอยู่หน้าร้าน ลองสั่งกาแฟแบบ Arabica มากิน ปรากฏว่าเขาใส่ผงกาแฟมาในถ้วยเล็กๆที่มีรูอยู่ข้างล่าง ทำให้กำแฟไหลลงไป กำแฟแก่มากแต่ก็อร่อยดี ใส่นมสดลงไปจนเต็มแก้ว แล้วก็กินขนมปังบาแก็ตกับเนยแข็งตามสไตล์ฝรั่งเศส
จากนั้นก็เดินเท้ากันไปยัง Learning Resource Center เป็นตึกสี่ชั้นยังใหม่มากๆ ทราบว่าสร้างจากเงินบริจาคของ Atlantic Philanthropies Foundation ซึ่งเป็นมูลนืธิในสหรัฐฯที่ให้ทุนสนับสนุนการศึกษาในประเทศเวียตนาม ไอร์แลนด์เหนือ กับประเทศอื่นๆอีกสองสามประเทศ ในตึกเต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกับอินเทอร์เน็ต กับมีหนังสืออีกจำนวนหนึ่ง มีหนุ่มสาวชาวเว้นั่งดูคอมพิวเตอร์กันอย่างสนอกสนใจ บรรยากาศคล้ายๆกับอุทยานเรียนรู้ หรือ Knowledge Park ที่อยู่ตรงห้างเวิร์ลเทรด แต่ที่ต่างกันก็คือว่า ที่นี่ไม่ค่อยมีเด็กเล็กๆ มีแต่หนุ่มสาววัยรุ่น ซึ่งคาดว่าคงเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเว้ เนื่องจากศูนย์เรียนรู้แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย หน้าประตูมียามคอยตรวจของ ข้างในมีโต๊ะยาวๆมีคอมพิวเตอร์วางเรียงจนเต็ม คุณ Huong พาเราเดินขึ้นไปข้างบน ชั้นสองกับชั้นสามก็เหมือนกัน คือมีโต๊ะคอมพิวเตอร์อยู่เต็ม มีนักศึกษานั่งทำงานกันเต็มเช่นเดียวกัน ลองแอบดูว่าเขาดูอะไรกัน ปรากฏว่าหลายคนกำลังค้นข้อมูล ซึ่งคิดว่ากำลังเขียน paper บางคนก็กำลังตอบอีเมล์ บางคนดูข้อมูลต่างๆบนเว็บ ไม่เห็นใครเล่นเกมเลย (ไม่เหมือนกับที่ Knowledge Park) แสดงว่านักศึกษาเวียตนามสนใจการเรียนกันจริงๆ
ห้องประชุมของเราอยู่บนชั้นสี่ พอมาถึงก็พบว่ามีอุปกรณ์ต่างๆพร้อมเพรียง ที่น่าสังเกตคือในห้องมี wireless internet ทำให้ติดต่ออินเทอร์เน็ตได้อย่างสะดวกสบาย จนเวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการอ่านอีเมล์กับดาว์นโหลดต่างๆ จนไม่ได้ให้ความสนใจแก่การประชุมมากนัก คิดว่าที่จุฬาฯไม่มีตึกไหนเลยที่ทำให้เราสามารถต่อ wireless internet ได้อย่างอิสระเสรี ไม่ต้องลงทะเบียนใดๆเช่นนี้ เรื่องนี้นับว่าจุฬาฯยังตามหลังมหาวิทยาลัยเว้อยู่มาก
รายละเอียดของการประชุมก็มีเรื่องจะเล่าอีกมาก แต่คงต้องรอไปเขียนในอะไรที่เป็นทางการมากกว่านี้
พอประชุมเสร็จ คุณ Huong ก็พาเราไปชั้นล่างของตึกเพื่อกินอาหารกลางวัน อาหารเป็นแบบเวียตนามขนานแท้ กล่าวกันว่าอาหารที่เว้เป็นอาหารเวียตนามที่อร่อยที่สุด ก็เห็นจะจริงตามนั้น เพราะกินเข้าไปเยอะพอสมควร
ในตอนค่ำเจ้าของบ้านของเราก็พาเราไปยังร้านอาหารในโรงแรม Century Riverside ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำหอม ชื่อภาษาอังกฤษของแม่น้ำนี้ได้แก่ Perfume River ซึ่งไม่รู้ว่าชื่อภาษาไทยแปลมาจากชื่อนี้หรือเปล่า อาหารที่เรากินก็เป็นอาหารเวียตนาม ที่ยกมาเสริฟทีละชุดแบบโต๊ะจีน ก่อนหน้านี้ Chris กับ Colin มีความเห็นกันว่า โรงแรมที่ทาง LRC จัดให้เรานั้น อยู่ไม่สบาย ที่สำคัญคือไม่มีอินเทอร์เน็ต ทำให้ทำงานไม่สะดวก ก็เลยตกลงจะเปลี่ยนโรงแรม พอดี Kelly Hutchinson ตัวแทนที่ทำวิจัยประเทศกัมพูชา เคยมาที่เมืองนี้ และรู้จักโรงแรม Festival ก็เลยพากันย้ายมาโรงแรมนี้กันทั้งหมด ตกลงพอกินอาหารเย็นเสร็จก็มาพักกันที่โรงแรม Festival
วันที่สองของการประชุมจบลงประมาณเวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ เพราะต้องการจะหาเวลาไปเที่ยวพระราชวังจักรพรรดิที่อยู่ใกล้ๆ พระราชวังนี้เป็นของจักรพรรดิราชวงค์เหงียน ซึ่งปกครองเวียตนามอยู่ประมาณสองร้อยปี และเริ่มต้นราชวงศ์ในเวลาที่ไม่ห่างจากราชวงศ์จักรีของเราไม่นานนัก ด้านหน้าของพระราชวังมีป้อมปราการ มีธงชาติเวียตนามขนาดใหญ่มากโบกอยู่ ธงที่ป้อมนี้มีประวัติความเป็นมาน่าสนใจ คือเป็นธงที่ฝ่ายเวียตนามเหนือชัดขึ้น เมื่อยึดเมืองเว้ได้ในคราว Tet Offensive ในปี ค.ศ. 1968 ฝ่ายเวียตนามเหนือยึดเว้ไว้ได้ถึงสามอาทิตย์กว่า ซึ่งมากกว่าเมืองใดๆที่เคยยึดได้เมื่อสหรัฐฯยังร่วมสงครามอยู่ เว้เป็นสมรภูมิสำคัญในสงครามเวียตนาม แต่ผลลัพธ์ก็คือว่า พระราชวังของจักรพรรดิถูกทำลายไปเกือบหมด ที่เห็นตั้งอยู่ก็เป็นอาคารที่ซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ แต่ถึงกระนั้นก็ยังตระการตา และทำให้นึกไปว่า เมื่อยังสมบูรณ์ดีอยู่นั้นจะสวยงามเพียงใด แบบแปลนของพระราชวังจักรพรรดิที่นี่คล้ายๆกับของจีนที่ปักกิ่ง เพียงแต่ว่าของจีนจะใหญ่กว่า แต่ถึงกระนั้นที่นี่ก็ยังใหญ่ไม่แพ้กันเท่าใดนัก ที่ต่างกันมาก็คือว่า ที่นี่ถูกทำลายไปเกือบหมด อาคารบางหลังเหลือแต่พื้นดำๆ กับร่องรอยพอให้รู้ว่าเคยเป็นพระราชวังเท่านั้น ข้างในบางส่วนก็กลายเป็นสวนผักไป มีอาคารไม่กี่หลังเท่านั้นที่ได้รับการบูรณะ แต่ก็เห็นบางส่วนยังซ่อมกันอยู่ เช่นระเบียงคดที่คิดว่าเป็นแนวกั้นระหว่างวังฝ่ายหน้ากับฝ่ายใน
ในวันเสาร์ เรามีการประชุมกันแค่ครึ่งวัน เพื่อเป็นการสรุปงานที่แต่ละฝ่ายต้องไปทำต่อไป อยู่เว้จนถึงเย็นวันอาทิตย์ และก็ต้องค้างคืนที่โฮจิมินห์อีกคืนหนึ่ง ก่อนจะกลับกรุงเทพฯในบ่ายวันจันทร์
ในวันอาทิตย์นี้ ได้ไปที่เจดีย์ Thien Mu ซึ่งแปลว่านางฟ้าจากสวรรค์ บริเวณเจดีย์มีวัดอยู่ วัดนี้เป็นวัดของหลวงพ่อที่เผาตนเองประท้วงการปกครองของเวียตนามใต้ ภายใต้การปกครองของประธานาธิบดีโง ดิน เดียม เราได้เห็นอัฐบริขารของหลวงพ่อด้วย (ชื่ออะไรจำไม่ได้แล้ว) คิดว่าเป็นพระที่ปฏิบัติไดดียิ่ง ท่านคงเห็นว่า การต่อสู้กับความชั่วร้ายคงไม่มีวิธีอะไรอื่นอีกแล้ว นอกจากทำเช่นนี้ ท่านนั่งรถไปจอดบนถนน แล้วก็ออกมานั่งขัดสมาธิบนถนน แล้วก็จุดไฟเผาตนเอง ภาพนี้เป็นข่าวดังไปทั่วโลก ตอนที่เห็นภาพเราซาบซึ้งในความเด็ดเดี่ยวของหลวงพ่อมาก ท่านต้องปฏิบัติมาได้ดีมากๆ จนไม่มีความยึดติดอะไรกับตัวตนอีกต่อไป เราเกือบจะน้ำตาไหลเมื่อเห็นภาพของท่านนั่งอยู่ในกองเพลิงบนถนนของไซ่ง่อน พลางก็นึกถึงคำสอนของท่านศานติเทวะที่บอกว่า หากเราเอาชนะจิตของเราได้ ก็เท่ากับชนะสิ่งอื่นๆในโลกได้ทั้งหมด ไม่ว่าศัตรูอะไรที่ไหนก็สามารถเอาชนะได้ หากเราเอาชนะจิตของเราเอง
Wednesday, January 10, 2007
Yoga Asia (from 3ho.org)
Kundalini Yoga Asia Events - Thailand
with Sunder Singh Khalsa, www.3ho.org
24 March - 01 April 2007
Tentative Programme updated 08-12-2006
1. Saturday –Wednesday 24-28 March (arrival: Friday 23 March PM)
KRI Teacher Transformation Level 2 Module
Authentic Relationships
open to KRI level I certified teachers, and advanced Kundalini Yoga students *
2. Thursday 29 March: no programme
TCP-Asia students can take the level 1 written exam
3. Friday 30 March A.M.
International Teacher Meeting
for teachers/student-teachers from different countries
4. Friday 30 March, 14.00h – Sunday 01 April, 17.00h
International Workshop
Communication and the Mind
with Sunder Singh Khalsa and other teachers
open to everyone interested
Location:
Baan Phuwaan Pastoral training centre, Nakhorn Pathum, near Bangkok
Participants: from Asia and elsewhere
*advanced KY students are recommended by their own KYoga teacher; interested persons can ask for an interview with a KY teacher.
Costs: Thai participants: B2300 per night/day (shared room, noon to noon)
International participants: $US 70 per night/day (shared room; noon to noon)
Additional fee for the Level 2 Module Authentic Relationships: B3100 or $US 85
REGISTRATION AND DETAILED INFORMATION:
event-info@kundaliniyogathailand.org
with Sunder Singh Khalsa, www.3ho.org
24 March - 01 April 2007
Tentative Programme updated 08-12-2006
1. Saturday –Wednesday 24-28 March (arrival: Friday 23 March PM)
KRI Teacher Transformation Level 2 Module
Authentic Relationships
open to KRI level I certified teachers, and advanced Kundalini Yoga students *
2. Thursday 29 March: no programme
TCP-Asia students can take the level 1 written exam
3. Friday 30 March A.M.
International Teacher Meeting
for teachers/student-teachers from different countries
4. Friday 30 March, 14.00h – Sunday 01 April, 17.00h
International Workshop
Communication and the Mind
with Sunder Singh Khalsa and other teachers
open to everyone interested
Location:
Baan Phuwaan Pastoral training centre, Nakhorn Pathum, near Bangkok
Participants: from Asia and elsewhere
*advanced KY students are recommended by their own KYoga teacher; interested persons can ask for an interview with a KY teacher.
Costs: Thai participants: B2300 per night/day (shared room, noon to noon)
International participants: $US 70 per night/day (shared room; noon to noon)
Additional fee for the Level 2 Module Authentic Relationships: B3100 or $US 85
REGISTRATION AND DETAILED INFORMATION:
event-info@kundaliniyogathailand.org
Tuesday, January 09, 2007
Information Divide, Information Flow and Global Justice
Soraj Hongladarom
Department of Philosophy and Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University, Thailand
Information has become a precious resource. It is commonly known that today's economy is being driven by knowledge and information, and that today's advanced technologies in many fields are deeply infused with information. However, it is also well known that this type of information lies mostly in the hands of those in the highly developed western countries, who generate the information to serve the needs of their industries and enterprises through basic and applied research. These industries in turn feed the economies of these countries, which come back to provide more funding for further research. Thus a cycle has developed whereby the industrialized economies are able to sustain their pace of economic progress.
On the other hand, the countries and economies in the developing world do not seem to fare as well. What is happening is that the same kind of virtuous cycle that has already taken place in the developed world has largely not found its way to get started yet. And the key to this non-starting is the apparent lack of information. Without effective research and development facilities and infrastructure, the countries in the developing world seems to lack a mean of generating information and knowledge that is necessary to fuel their own industries. Without these industries there is little that these countries can rely on in order to provide their own funding for research and development.
I would like to call this situation an 'information divide.' It is broader than what is commonly known as the digital divide in that the latter is focused more on the actual access to information technology and the global computer network, whereas the information divide here is more a matter of a society's capability of generating their own information that could be harnessed in their economic development. The digital divide as commonly known is then only a part of the wider information divide. What I aim to do in the paper is to lay out a conceptual map for the whole issue, firstly by outlining the ethical issues involved, then providing some conceptual clarifications—it is clear that the very concept of information needs to be clarified—and concluding by suggesting some concrete means by which this information gap can be reduced.
As for the first part on the ethical conception, I argue that the disparity in information between the developed and developing world is not simply a matter of one side having more information than the other. On the contrary it is actually a matter of the capability of 'harvesting' or 'mining' the information that is already there everywhere. This capability has in fact spilled over from the territorial confines of the developed world when, for example, biologists and pharmacologists from the West come to countries like Brazil or Thailand searching for biological samples that could be developed for new drugs. The information is already there, but some expertise is needed to extract it. This issue, known as 'biopiracy' or 'bioprospecting', has created controversies and protests from those in the developing, and developed world, who see that this is an injustice since the drugs that will be developed will often be catered to the interests of the rich consumers in the West only. Hence, sharing of information has become a crucial issue in the relations between the developing South and the developed North. The issue that needs to be ironed out is how this sharing of information should be spelled out in detail in practice, not only about sharing of information gleaned from biological resources, but other kinds of information also.
Talking about sharing of information implies that one also talks about flow of information from one region to another. To think that the problem of information divide could be solved by simply letting information flow from North to South does not work, because that would mean the information that is already there in the South is not put to use. Another reason is that this presupposes that the South has nothing to contribute, and all the information is there in the North. This may sound quite obvious, but in fact the one-way information flow has been the norm in developing countries for decades, as it is believed that information (which for our purpose here includes knowledge and expertise) needs to flow from the North in order to help strengthen the South. It also represents a colonial mindset in that it implies that the South will be always dependent on the North for information.
Hence, I propose a system of flow of information that better reflects global justice. Instead of the one-directional flow, information needs to flow in and out in both directions. It is also important that information needs to flow from one developing nation to another, and not only between the North and the South. In order for the South to be actually strengthened, information needs also to be able to travel from one part to another all within the South itself. This, unfortunately, is not happening on a significant scale, as developing nations still look toward the Western countries for models and for knowledge and expertise.
For that to be possible, there has to be a network of Southern, developing countries with one another. This is not as easy as it might look, because there are a number of obstacles that need to be overcome, such as differing language, cultures and perhaps more significantly the idea that there is nothing to be learned from one’s counterpart in another developing country. Another important point is that there has to be an effective way of ‘mining’ or ‘extracting’ information so that valuable information in the South is not lost to the whole world. This also involves looking toward the traditions of the cultures of the South (and indeed at those of the North) in order to find insights and even expertise in dealing with contemporary problems.
An advantage of focusing on intra-southern information sharing is that it dissolves the global/local dichotomy that is prevalent in today’s discourse about information flow. Based on a conception of information which will need to be fully developed in another, more philosophical paper, I propose that information is neither global nor local, or to put it in other words it is both global and local at the same time. This is possible because, as I shall point out, the boundary between the global and the local is a constructed one and once we find that its presupposition is wanting, the whole edifice comes crumbling down. The usual understanding is that the West (or the North) represents the ‘global’, and the East (or the South) the ‘local.’ But this means that the West is the hegemonic force that is capable of dominating the world, becoming the global in the process and thereby marginalizing non-western cultures to be the local ones. In the proposal to be developed, everywhere is a global and a local at the same time, or nowhere is exclusively a global or a local. This is possible because the South does have its store of information that is ready to be shared for the benefit of the world. The challenge is only how to bring that out in such a way that does not require being dependent on the North.
Department of Philosophy and Center for Ethics of Science and Technology
Chulalongkorn University, Thailand
Information has become a precious resource. It is commonly known that today's economy is being driven by knowledge and information, and that today's advanced technologies in many fields are deeply infused with information. However, it is also well known that this type of information lies mostly in the hands of those in the highly developed western countries, who generate the information to serve the needs of their industries and enterprises through basic and applied research. These industries in turn feed the economies of these countries, which come back to provide more funding for further research. Thus a cycle has developed whereby the industrialized economies are able to sustain their pace of economic progress.
On the other hand, the countries and economies in the developing world do not seem to fare as well. What is happening is that the same kind of virtuous cycle that has already taken place in the developed world has largely not found its way to get started yet. And the key to this non-starting is the apparent lack of information. Without effective research and development facilities and infrastructure, the countries in the developing world seems to lack a mean of generating information and knowledge that is necessary to fuel their own industries. Without these industries there is little that these countries can rely on in order to provide their own funding for research and development.
I would like to call this situation an 'information divide.' It is broader than what is commonly known as the digital divide in that the latter is focused more on the actual access to information technology and the global computer network, whereas the information divide here is more a matter of a society's capability of generating their own information that could be harnessed in their economic development. The digital divide as commonly known is then only a part of the wider information divide. What I aim to do in the paper is to lay out a conceptual map for the whole issue, firstly by outlining the ethical issues involved, then providing some conceptual clarifications—it is clear that the very concept of information needs to be clarified—and concluding by suggesting some concrete means by which this information gap can be reduced.
As for the first part on the ethical conception, I argue that the disparity in information between the developed and developing world is not simply a matter of one side having more information than the other. On the contrary it is actually a matter of the capability of 'harvesting' or 'mining' the information that is already there everywhere. This capability has in fact spilled over from the territorial confines of the developed world when, for example, biologists and pharmacologists from the West come to countries like Brazil or Thailand searching for biological samples that could be developed for new drugs. The information is already there, but some expertise is needed to extract it. This issue, known as 'biopiracy' or 'bioprospecting', has created controversies and protests from those in the developing, and developed world, who see that this is an injustice since the drugs that will be developed will often be catered to the interests of the rich consumers in the West only. Hence, sharing of information has become a crucial issue in the relations between the developing South and the developed North. The issue that needs to be ironed out is how this sharing of information should be spelled out in detail in practice, not only about sharing of information gleaned from biological resources, but other kinds of information also.
Talking about sharing of information implies that one also talks about flow of information from one region to another. To think that the problem of information divide could be solved by simply letting information flow from North to South does not work, because that would mean the information that is already there in the South is not put to use. Another reason is that this presupposes that the South has nothing to contribute, and all the information is there in the North. This may sound quite obvious, but in fact the one-way information flow has been the norm in developing countries for decades, as it is believed that information (which for our purpose here includes knowledge and expertise) needs to flow from the North in order to help strengthen the South. It also represents a colonial mindset in that it implies that the South will be always dependent on the North for information.
Hence, I propose a system of flow of information that better reflects global justice. Instead of the one-directional flow, information needs to flow in and out in both directions. It is also important that information needs to flow from one developing nation to another, and not only between the North and the South. In order for the South to be actually strengthened, information needs also to be able to travel from one part to another all within the South itself. This, unfortunately, is not happening on a significant scale, as developing nations still look toward the Western countries for models and for knowledge and expertise.
For that to be possible, there has to be a network of Southern, developing countries with one another. This is not as easy as it might look, because there are a number of obstacles that need to be overcome, such as differing language, cultures and perhaps more significantly the idea that there is nothing to be learned from one’s counterpart in another developing country. Another important point is that there has to be an effective way of ‘mining’ or ‘extracting’ information so that valuable information in the South is not lost to the whole world. This also involves looking toward the traditions of the cultures of the South (and indeed at those of the North) in order to find insights and even expertise in dealing with contemporary problems.
An advantage of focusing on intra-southern information sharing is that it dissolves the global/local dichotomy that is prevalent in today’s discourse about information flow. Based on a conception of information which will need to be fully developed in another, more philosophical paper, I propose that information is neither global nor local, or to put it in other words it is both global and local at the same time. This is possible because, as I shall point out, the boundary between the global and the local is a constructed one and once we find that its presupposition is wanting, the whole edifice comes crumbling down. The usual understanding is that the West (or the North) represents the ‘global’, and the East (or the South) the ‘local.’ But this means that the West is the hegemonic force that is capable of dominating the world, becoming the global in the process and thereby marginalizing non-western cultures to be the local ones. In the proposal to be developed, everywhere is a global and a local at the same time, or nowhere is exclusively a global or a local. This is possible because the South does have its store of information that is ready to be shared for the benefit of the world. The challenge is only how to bring that out in such a way that does not require being dependent on the North.
แสงจันทร์เหนือยอดสนกับความทรงจำอันงดงาม
แสงจันทร์เหนือยอดสน กับความทรงจำอันงดงาม
กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์
สำนักพิมพ์มูลนิธิพันดารา, 2549
157 หน้า, ราคา 269 บาท
ในไออุ่นของดวงดาว (แห่งความหวัง)
หลังจากที่ได้รับ “แสงจันทร์เหนือยอดสน กับความทรงจำอันงดงาม” สดๆ ใหม่ๆ เพิ่งออกมาจากโรงพิมพ์ ก็ได้อ่านจบแรกบนรถเมล์ระหว่างเดินทางกลับบ้าน
นับเป็นการเดินทางกลับ “บ้าน” ทั้งภายนอกและภายใน
คลื่นวิทยุบนรถเมล์สายนั้นเปิดเพลงๆ หนึ่งซึ่งเคยโด่งดังมากเมื่อปีสองปีก่อน
เนื้อเพลงทั้งเพลงคร่ำครวญถึงความรู้สึกเหงา พูดถึงดวงใจเสาะแสวงหาของคนๆ หนึ่งซึ่งไขว่คว้าคนที่รักและรู้ใจสักคนหนึ่งมาอยู่ข้างกาย ทำลายความเหงาให้หมดไป
ความเหงาที่ถ่ายทอดออกมาจากบทเพลงๆ นี้ทำให้ต้องละสายตาจากบทกวีที่งดงามและเรียบง่ายในหนังสือ เพราะสิ่งที่กำลังซาบซึ้งดื่มด่ำนั้น ช่างแตกต่างเสียเหลือเกินกับความเหงาที่เขารำพัน
บนรถเมล์คันนั้น อาจมีใครหลายๆ คนที่กำลังเหงา แม้นั่งหรือยืนเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางคนมากมาย
น่าแปลก ในขณะที่เรามีโทรศัพท์มือถือให้โทร. ฟรีหากันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มีเกมมือถือให้เล่นฆ่าเวลา มีอินเทอร์เน็ตให้พูดคุยกันข้ามทวีป มีโทรทัศน์เปิดค้างอยู่เป็นเพื่อน...
แต่น้อยคนนักจะเป็นอิสระจากความเหงา
ความเหงากำลังเป็น “โรค” ที่ทำให้คนในโลกสมัยใหม่ ทุกเพศทุกวัยต้องทนทุกข์ทรมาน
หลายๆ คนอาจจะคิดว่า วิถีพุทธธรรมวัชรยานเป็นเรื่องลี้ลับ มีอะไรมากมายเกินที่จะจดจำ ยากที่จะเข้าใจ ยากที่จะเข้าถึง
แต่แท้ที่จริง วัชรยานเป็นวิถีธรรมที่แสนเรียบง่าย ไม่มีสิ่งใดอื่นนอกจากความกรุณาและการคิดถึงผู้อื่นก่อนตนเสมอ ความกรุณานี้เองที่พาเราให้เป็นอิสระจากความทุกข์ และเข้าใจความจริงของ “ธรรมชาติ”
เมื่อเราคิดถึงผู้อื่นก่อนอยู่เสมอ หวั่นไหวแม้ความทุกข์และความตายของสัตว์เล็กๆ ฝึกฝนตนเองให้เป็น “ผู้ให้” อยู่เสมอในทุกลมหายใจ ใจดวงนั้นย่อมยิ่งใหญ่
แล้ว “ความเหงา” ก็กลายเป็นเพียงละอองฝุ่นธุลีเล็กๆ ที่ไร้ความหมาย
หลายๆ คนอาจจะคิดว่า ความเหงาที่ต้องเผชิญในชีวิตนี้ช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน บางคนทนต่อความเหงาไม่ไหว ไม่รู้จะทำอย่างไร จนกระทั่งคิดทำลายชีวิตตนเอง เพราะหวังว่าความตายจะเป็นที่สุดของความทุกข์ เป็นจุดจบของความเหงา
แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า หลังจากที่เราตาย หมดลมหายใจไปแล้ว จะมีช่วงเวลาอีก 49 วันใน “บาร์โด” ที่เราจะต้องทนทุกข์อยู่ในความเหงาที่ยิ่งกว่าความเหงาใดๆ
น่าเศร้าที่ยิ่งวิทยาการก้าวหน้า คนก็ยิ่งคิดถึงแต่ตัวเองมากขึ้น คิดถึงคนอื่นน้อยลงทุกทีๆ ต่างคนต่างสร้างเกราะขึ้นมารอบๆ ตัว สร้างโลกส่วนตัวและปิดตัวเองจากทุกสิ่งรอบข้าง เขาเห็นเพียงแต่สิ่งที่เขาต้องการเห็น ได้ยินเฉพาะสิ่งที่ตัวเองฟัง หัวใจอันเปราะบางบอบช้ำด้วยความเหงาที่กัดกร่อนอยู่ทุกเวลานาทีโดยไม่รู้ตัว
จึงยากเหลือเกินที่จะหวังว่า แต่ละคนจะพยายามเข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกัน และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
น่าเสียดาย คนที่ได้ชื่อว่าเป็นชาวพุทธกลับไม่เชื่อว่า เราต่างก็เวียนว่ายตายเกิดมาแล้วหลายชาติ สะเทินสุขสะเทินทุกข์มานับไม่ถ้วน ยังคงเบียดเบียนตัวเอง และเบียดเบียนกันและกันด้วยความโลภ โกรธ หลงอย่างบ้าคลั่ง
ในสงครามอิรัก ชาวอิรักผู้บริสุทธิ์ ไม่เว้นแม้แต่เด็ก ผู้หญิง คนแก่ นับหมื่นนับแสนถูกฆ่าตายทุกวัน ทหารสหรัฐฯ ก็ตายไปนับพันตั้งแต่เริ่มสงคราม ครู เจ้าหน้าที่ และชาวบ้านในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ถูกฆ่าตายไม่เว้นแต่ละวัน
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่เขาเหล่านั้นต้องตาย และอาจกำลังทนทุกข์อยู่ในบาร์โดอันมืดมิด กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ไม่รู้ว่าภพใหม่ของเขาจะเป็นไปอย่างไร ไม่ต่างจากขนนกที่ลอยคว้างอยู่ในกระแสพายุแห่งกรรม
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่เขาเหล่านั้นถูกฆ่าตายเพียงเพราะความกลัวของคนที่ฆ่า
และเป็นเรื่องน่าเศร้ากว่านั้น หากเราเพิกเฉยต่อความตายของพวกเขา
โลกนี้คงน่าอยู่มากขึ้น หากเรามีความเข้าใจอย่างที่พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ชีวิตมิได้มีเพียงชาตินี้ชาติเดียว และชีวิตมิใช่เพียงร่างกาย องค์ประกอบหนึ่งที่สำคัญไปกว่าคือ จิต และจิตนี้เองเป็นตัวกำหนดสุขทุกข์
หากเรารู้แจ้งว่า สภาวะเดิมแท้ของจิตนั้น กระจ่าง ผ่องใส เป็นประภัสสร เป็นสุขเที่ยงแท้ เราคงไม่หลงวนว่ายอยู่ในมายา และเล่ห์กลกลับกลอก
และคงได้พบกับอิสรภาพ
น่าทึ่งว่า วิถีพุทธธรรมวัชรยานนั้น ถ่ายทอดและสืบสานมาจนถึงพวกเราในโลกยุคไร้พรมแดน ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่ของชาวทิเบต “อวิชชา” อาจย่ำยีบีฑาชาวทิเบตจนแทบจะย่อยยับในกาลก่อน และแม้ในปัจจุบัน วิถีชีวิตและพุทธศาสนาก็กำลังถูกท้าทายอยู่อย่างหนักหน่วง
ภาพๆ หนึ่งแทนคำพูดนับล้าน
อย่างน้อย ภาพความศรัทธาของชาวทิเบตในหนังสือก็ทำให้รู้ว่า “อวิชชา” ยังมิอาจหยุดยั้งความศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ของชาวทิเบต ทุกๆ วันยังมีคนกราบอัษฎางคประดิษฐ์ตั้งแต่บ้านเกิดจนถึงหน้าวัดโจคัง ที่ประดิษฐานพระโจโวริมโปเชในนครลาซา กงล้อมนตร์ยังคงหมุนไม่เคยหยุด ธงมนตร์ยังคงสะบัดพลิ้วตามสายลม เสียงแห่งมนตร์มณียังดังประสานไม่เคยขาดสาย
พระพุทธเจ้าสอนว่า สิ่งทั้งหลายล้วนเป็นอนิจจัง
คงเป็นเรื่องน่าขัน และเป็นความทุกข์ใหญ่หลวง หากเราจะฝืนฉุดรั้งให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำรงอยู่อย่างเดิม หรือเป็นไปอย่างใจเราทั้งหมด
ความเหงา ความโลภ ความโกรธ ความหลง การประหัตประหารเข่นฆ่า การทำลายแม้แต่ชีวิตของตัวเอง เป็นวิถีของโลกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกระแสแห่งกรรม และเหตุปัจจัยอันเป็นธรรมชาติ
แต่ในความมืดก็มีความสว่าง
เมื่อมี “โลก” ก็ต้องมี “เหนือโลก”
ความกรุณาอันไพศาลไร้ขอบเขต ปัญญารู้แจ้ง จิตกระจ่างประภัสสร ร่างรุ้ง เป็นวิถีธรรมที่เกิดขึ้นจริงบนโลกนี้
สิ่ง “เหนือโลก” เหล่านี้ ไม่ใช่ “สิ่งที่เป็นไปไม่ได้” แต่เป็น “ธรรมชาติ” ที่ชาวพุทธผู้มีศรัทธามิอาจมองข้ามหรือละเลย
เป็น “หน้าที่” ที่จะต้องเร่งทำให้เกิดขึ้นจริง
...
ตามตำนานเทพนิยายกรีก เมื่อแพนโดราเปิดหีบต้องห้ามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความชั่วร้ายต่างๆ ก็โบยบินออกมา และเข้าครอบงำจิตใจมนุษย์
สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือ ความหวัง
ในความมืดมิด แม้แสงจันทร์แรมก็มีค่า แสงดาวก็มีความหมาย
ในความหนาวเหน็บ กองไฟเล็กๆ ก็มีคุณลึกล้ำ
ขอให้ “แสงจันทร์เหนือยอดสน กับความทรงจำอันงดงาม” เล่มเล็กๆ นี้เป็นประหนึ่งสายลมที่ทำให้เปลวไฟแห่งความหวังคุขึ้นและโชนแสงในใจของผู้อ่านทุกคน
ความดีย่อมไม่ดับสูญ มีแต่เพิ่มพูนทวี
จัมปา ญีมา
๑ ธันวาคม ๒๕๔๙
กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์
สำนักพิมพ์มูลนิธิพันดารา, 2549
157 หน้า, ราคา 269 บาท
ในไออุ่นของดวงดาว (แห่งความหวัง)
หลังจากที่ได้รับ “แสงจันทร์เหนือยอดสน กับความทรงจำอันงดงาม” สดๆ ใหม่ๆ เพิ่งออกมาจากโรงพิมพ์ ก็ได้อ่านจบแรกบนรถเมล์ระหว่างเดินทางกลับบ้าน
นับเป็นการเดินทางกลับ “บ้าน” ทั้งภายนอกและภายใน
คลื่นวิทยุบนรถเมล์สายนั้นเปิดเพลงๆ หนึ่งซึ่งเคยโด่งดังมากเมื่อปีสองปีก่อน
“... เเต่พอมองดูคนที่เขามีใคร เเม้ว่าผู้คนจะรายล้อมอยู่ยังเผลอเหงาในใจ
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เป็นของเรา เมื่อไหร่จะมีใคร ใครสักคนนะที่รักเรา
เท่านี้..ที่ต้องการ ขอเกินไปตรงไหน เมื่อไหร่จะมีใคร ใครสักคนที่เคียงข้างเรา
เเค่อยากจะมี คนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา.. ไม่รู้..ต้องเมื่อไหร่ เหมือนมันยังห่างไกล..”
(เพลงแอบเหงา)
เนื้อเพลงทั้งเพลงคร่ำครวญถึงความรู้สึกเหงา พูดถึงดวงใจเสาะแสวงหาของคนๆ หนึ่งซึ่งไขว่คว้าคนที่รักและรู้ใจสักคนหนึ่งมาอยู่ข้างกาย ทำลายความเหงาให้หมดไป
ความเหงาที่ถ่ายทอดออกมาจากบทเพลงๆ นี้ทำให้ต้องละสายตาจากบทกวีที่งดงามและเรียบง่ายในหนังสือ เพราะสิ่งที่กำลังซาบซึ้งดื่มด่ำนั้น ช่างแตกต่างเสียเหลือเกินกับความเหงาที่เขารำพัน
บนรถเมล์คันนั้น อาจมีใครหลายๆ คนที่กำลังเหงา แม้นั่งหรือยืนเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางคนมากมาย
น่าแปลก ในขณะที่เรามีโทรศัพท์มือถือให้โทร. ฟรีหากันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มีเกมมือถือให้เล่นฆ่าเวลา มีอินเทอร์เน็ตให้พูดคุยกันข้ามทวีป มีโทรทัศน์เปิดค้างอยู่เป็นเพื่อน...
แต่น้อยคนนักจะเป็นอิสระจากความเหงา
ความเหงากำลังเป็น “โรค” ที่ทำให้คนในโลกสมัยใหม่ ทุกเพศทุกวัยต้องทนทุกข์ทรมาน
หายใจออก...
มอบความสุขและสิ่งดีๆ จากตัวคุณให้ผู้อื่น
ไม่ว่าจะเป็นร่างกายที่ครบถ้วน
คุณงามความดี ปัญญา บารมีต่างๆ
ดุจดังสวมอาภรณ์อันวิเศษให้แก่เขา
หายใจเข้า...
เอาความเจ็บปวดของผู้อื่นเข้าไปในตัวคุณ
โรคภัยไข้เจ็บ ความเศร้าหมอง
ความยากจน ความทุกข์ทนต่างๆ
ดุจดังมอบโอสถอันวิเศษให้แก่เขา
ทำเช่นนี้กับคนหนึ่งคน
แล้วเพิ่มเป็นสอง
แล้วเป็นสามไปเรื่อยๆ
จนรวมสัตว์โลกทั้งหลาย
(หน้า 58-59)
หลายๆ คนอาจจะคิดว่า วิถีพุทธธรรมวัชรยานเป็นเรื่องลี้ลับ มีอะไรมากมายเกินที่จะจดจำ ยากที่จะเข้าใจ ยากที่จะเข้าถึง
แต่แท้ที่จริง วัชรยานเป็นวิถีธรรมที่แสนเรียบง่าย ไม่มีสิ่งใดอื่นนอกจากความกรุณาและการคิดถึงผู้อื่นก่อนตนเสมอ ความกรุณานี้เองที่พาเราให้เป็นอิสระจากความทุกข์ และเข้าใจความจริงของ “ธรรมชาติ”
ครั้งหนึ่งฉันเห็นจิ้งจกถูกประตูหนีบ
หางหลุดขาลีบตัวห้อเลือด
ลำคอสั่นระริกหายใจระทวย
ตาฉันปริ่มใจสลดเหลือคณา
ด้วยจิ้งจกนั้นก็คือพ่อหรือแม่
มันเจ็บปวดก็เหมือนเห็นแม่เจ็บปวด
มันรักชีวิตมิยิ่งหย่อนกว่าเรารักชีวิต
มันกลัวเจ็บกลัวตายเช่นเรากลัว
(หน้า 47)
เมื่อเราคิดถึงผู้อื่นก่อนอยู่เสมอ หวั่นไหวแม้ความทุกข์และความตายของสัตว์เล็กๆ ฝึกฝนตนเองให้เป็น “ผู้ให้” อยู่เสมอในทุกลมหายใจ ใจดวงนั้นย่อมยิ่งใหญ่
แล้ว “ความเหงา” ก็กลายเป็นเพียงละอองฝุ่นธุลีเล็กๆ ที่ไร้ความหมาย
หลายๆ คนอาจจะคิดว่า ความเหงาที่ต้องเผชิญในชีวิตนี้ช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน บางคนทนต่อความเหงาไม่ไหว ไม่รู้จะทำอย่างไร จนกระทั่งคิดทำลายชีวิตตนเอง เพราะหวังว่าความตายจะเป็นที่สุดของความทุกข์ เป็นจุดจบของความเหงา
แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า หลังจากที่เราตาย หมดลมหายใจไปแล้ว จะมีช่วงเวลาอีก 49 วันใน “บาร์โด” ที่เราจะต้องทนทุกข์อยู่ในความเหงาที่ยิ่งกว่าความเหงาใดๆ
ตายคือทุกข์ยิ่งทุกข์
หวาดกลัว หวาดหวั่น
...
อนิจจา...
เวทนาที่ขาดสังขาร
เร่ร่อนไร้จุดหมาย
ดังขนนกที่ปลิดปลิว
ตามแรงลมแห่งกรรม
...
เดินทางเดียวดาย
หิวโหย หนาวเหน็บ
(หน้า 94-95)
น่าเศร้าที่ยิ่งวิทยาการก้าวหน้า คนก็ยิ่งคิดถึงแต่ตัวเองมากขึ้น คิดถึงคนอื่นน้อยลงทุกทีๆ ต่างคนต่างสร้างเกราะขึ้นมารอบๆ ตัว สร้างโลกส่วนตัวและปิดตัวเองจากทุกสิ่งรอบข้าง เขาเห็นเพียงแต่สิ่งที่เขาต้องการเห็น ได้ยินเฉพาะสิ่งที่ตัวเองฟัง หัวใจอันเปราะบางบอบช้ำด้วยความเหงาที่กัดกร่อนอยู่ทุกเวลานาทีโดยไม่รู้ตัว
จึงยากเหลือเกินที่จะหวังว่า แต่ละคนจะพยายามเข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกัน และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
น่าเสียดาย คนที่ได้ชื่อว่าเป็นชาวพุทธกลับไม่เชื่อว่า เราต่างก็เวียนว่ายตายเกิดมาแล้วหลายชาติ สะเทินสุขสะเทินทุกข์มานับไม่ถ้วน ยังคงเบียดเบียนตัวเอง และเบียดเบียนกันและกันด้วยความโลภ โกรธ หลงอย่างบ้าคลั่ง
อีกหนึ่งนั้นเสียงร่ำไห้
เวทนาผู้ผูกพัน
รัก โลภ โกรธ หลงกัน
ด้วยยึดมั่นเพียงชาติเดียว
(หน้า 31)
ในสงครามอิรัก ชาวอิรักผู้บริสุทธิ์ ไม่เว้นแม้แต่เด็ก ผู้หญิง คนแก่ นับหมื่นนับแสนถูกฆ่าตายทุกวัน ทหารสหรัฐฯ ก็ตายไปนับพันตั้งแต่เริ่มสงคราม ครู เจ้าหน้าที่ และชาวบ้านในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ถูกฆ่าตายไม่เว้นแต่ละวัน
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่เขาเหล่านั้นต้องตาย และอาจกำลังทนทุกข์อยู่ในบาร์โดอันมืดมิด กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ไม่รู้ว่าภพใหม่ของเขาจะเป็นไปอย่างไร ไม่ต่างจากขนนกที่ลอยคว้างอยู่ในกระแสพายุแห่งกรรม
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่เขาเหล่านั้นถูกฆ่าตายเพียงเพราะความกลัวของคนที่ฆ่า
และเป็นเรื่องน่าเศร้ากว่านั้น หากเราเพิกเฉยต่อความตายของพวกเขา
“โอม มณี เปเม ฮุง”
สวดไป สวดไป
ให้ได้เกิดใหม่
ให้ได้ยินพระธรรม
(หน้า 96)
โลกนี้คงน่าอยู่มากขึ้น หากเรามีความเข้าใจอย่างที่พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ชีวิตมิได้มีเพียงชาตินี้ชาติเดียว และชีวิตมิใช่เพียงร่างกาย องค์ประกอบหนึ่งที่สำคัญไปกว่าคือ จิต และจิตนี้เองเป็นตัวกำหนดสุขทุกข์
หากเรารู้แจ้งว่า สภาวะเดิมแท้ของจิตนั้น กระจ่าง ผ่องใส เป็นประภัสสร เป็นสุขเที่ยงแท้ เราคงไม่หลงวนว่ายอยู่ในมายา และเล่ห์กลกลับกลอก
และคงได้พบกับอิสรภาพ
ไม่ขังใจ
ปล่อยใจแต่ดูใจ
ทำใจให้ว่าง ใสชัด
ไม่ตามใจไป
ความคิดดีปล่อยไป
ความคิดไม่ดีปล่อยไป
ใจไม่สับสน มืดมน
(หน้า 29)
น่าทึ่งว่า วิถีพุทธธรรมวัชรยานนั้น ถ่ายทอดและสืบสานมาจนถึงพวกเราในโลกยุคไร้พรมแดน ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่ของชาวทิเบต “อวิชชา” อาจย่ำยีบีฑาชาวทิเบตจนแทบจะย่อยยับในกาลก่อน และแม้ในปัจจุบัน วิถีชีวิตและพุทธศาสนาก็กำลังถูกท้าทายอยู่อย่างหนักหน่วง
ทิเบตใหม่
มาพร้อมกับสมบัติใหม่
ที่โลกในอดีต
ไม่เคยมี
เคยขี่ม้าลาจามรี
แต่วันนี้
ขี่มอเตอร์ไซค์
แสนสุขใจ
(หน้า 80-81)
ภาพๆ หนึ่งแทนคำพูดนับล้าน
อย่างน้อย ภาพความศรัทธาของชาวทิเบตในหนังสือก็ทำให้รู้ว่า “อวิชชา” ยังมิอาจหยุดยั้งความศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ของชาวทิเบต ทุกๆ วันยังมีคนกราบอัษฎางคประดิษฐ์ตั้งแต่บ้านเกิดจนถึงหน้าวัดโจคัง ที่ประดิษฐานพระโจโวริมโปเชในนครลาซา กงล้อมนตร์ยังคงหมุนไม่เคยหยุด ธงมนตร์ยังคงสะบัดพลิ้วตามสายลม เสียงแห่งมนตร์มณียังดังประสานไม่เคยขาดสาย
ขอนำพาบิดาทางขวา
ขอนำพามารดาทางซ้าย
เพื่อนพ้องพี่น้องด้านหลัง
ศัตรูผู้ชิงชังด้านหน้า
แวดล้อมด้วยสัตว์โลกทั่วนภากาศ
พนมกรพร้อมตั้งจิต
ต่อเบื้องพระพักตร์คุรุพุทธเจ้า
ด้วยโพธิจิตที่แผ่ซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย
จะขอยึดพระมณฑลอันอุดมด้วยความกรุณา
ไปจนกว่าจะถึงการตรัสรู้
(หน้า 107)
พระพุทธเจ้าสอนว่า สิ่งทั้งหลายล้วนเป็นอนิจจัง
คงเป็นเรื่องน่าขัน และเป็นความทุกข์ใหญ่หลวง หากเราจะฝืนฉุดรั้งให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำรงอยู่อย่างเดิม หรือเป็นไปอย่างใจเราทั้งหมด
ความเหงา ความโลภ ความโกรธ ความหลง การประหัตประหารเข่นฆ่า การทำลายแม้แต่ชีวิตของตัวเอง เป็นวิถีของโลกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกระแสแห่งกรรม และเหตุปัจจัยอันเป็นธรรมชาติ
แต่ในความมืดก็มีความสว่าง
เมื่อมี “โลก” ก็ต้องมี “เหนือโลก”
ความกรุณาอันไพศาลไร้ขอบเขต ปัญญารู้แจ้ง จิตกระจ่างประภัสสร ร่างรุ้ง เป็นวิถีธรรมที่เกิดขึ้นจริงบนโลกนี้
สิ่ง “เหนือโลก” เหล่านี้ ไม่ใช่ “สิ่งที่เป็นไปไม่ได้” แต่เป็น “ธรรมชาติ” ที่ชาวพุทธผู้มีศรัทธามิอาจมองข้ามหรือละเลย
เป็น “หน้าที่” ที่จะต้องเร่งทำให้เกิดขึ้นจริง
...
ตามตำนานเทพนิยายกรีก เมื่อแพนโดราเปิดหีบต้องห้ามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความชั่วร้ายต่างๆ ก็โบยบินออกมา และเข้าครอบงำจิตใจมนุษย์
สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือ ความหวัง
ในความมืดมิด แม้แสงจันทร์แรมก็มีค่า แสงดาวก็มีความหมาย
ในความหนาวเหน็บ กองไฟเล็กๆ ก็มีคุณลึกล้ำ
ขอให้ “แสงจันทร์เหนือยอดสน กับความทรงจำอันงดงาม” เล่มเล็กๆ นี้เป็นประหนึ่งสายลมที่ทำให้เปลวไฟแห่งความหวังคุขึ้นและโชนแสงในใจของผู้อ่านทุกคน
ความดีย่อมไม่ดับสูญ มีแต่เพิ่มพูนทวี
จัมปา ญีมา
๑ ธันวาคม ๒๕๔๙
Thursday, January 04, 2007
Submission Closed
The deadline for submission of abstracts to the Eighth Asian Bioethics Conference has now passed. I will announce the abstracts selected for presentation in the website and in this blog in the next few days.
Wednesday, January 03, 2007
วิถีแห่งพระอภิตาภพุทธเจ้า
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมูลนิธิพันดารา
ขอเชิญฟังการบรรยายและอบรมกรรมฐาน
เรื่อง
“วิถีแห่งพระอมิตาภพุทธเจ้า
และมรณสติแบบทิเบต”
(Conference and Meditation Training on “Buddha Amitabha’s Way and Tibetan Mindfulness of Death”)
วันเสาร์-อาทิตย์ที่ 27-28 มกราคม 2550
ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
“อมิตาภะ” แปลว่า “แสงสว่างอันหาที่สุดมิได้” พระพุทธเจ้าอมิตาภะ เป็นพระพุทธเจ้าที่สำคัญอย่างยิ่งพระองค์หนึ่ง ทรงเป็นตัวแทนของความเมตตากรุณา ทรงตั้งมหาปณิธานว่าจะไม่ทรงจากไปจนกว่าสัตว์โลกทั้งปวงจะพ้นจากอบายภูมิ ว่ากันว่าทรงสถิตอยู่ ณ แดนสุขาวดีพุทธเกษตรทางทิศตะวันตก เป็นดินแดนที่เปี่ยมไปด้วยความสุข อีกภาคหนึ่งของพระอมิตาภะ คือ พระอมิตายุส ซึ่งแปลว่า “อายุยืนยาวอันหาที่สุดมิได้” นอกจากนี้ พระองค์ยังมีความเกี่ยวเนื่องกับพระอวโลกิ-เตศวร พระแม่ตาราขาว และพระคุรุปัทมสมภพด้วย
พุทธศาสนามหายานและวัชรยานมีคัมภีร์และวิถีการปฏิบัติที่ผูกพันกับพระพุทธเจ้าอมิตาภะเป็นอย่างมาก คาถา “นโม อมิ- ตาภะ” เป็นคำติดปากของชาวพุทธทั่วไป มีสายการปฏิบัติที่เรียกว่า “นิกายสุขาวดี” ซึ่งเน้นบูชาพระอมิตาภะโดยตรง ชาวพุทธมีความศรัทธาว่าพระอมิตาภะทรงเป็นที่พึ่งของสรรพสัตว์ทั้งหลายตราบเท่าที่ยังต้องเวียนว่ายในสังสารวัฏ พระองค์จะประทานพรให้มีสุขภาพดีและอายุยืนยาว ส่วนสัตว์ที่ใกล้จะตาย หรือสัตว์ที่กำลังเวียนว่ายอยู่ในอันตรภพ หากได้สวดขอพร หรือมีผู้สวดขอพรให้ หรือแม้แต่ได้ยินเพียงพระนามของพระองค์ก็จะพ้นจากความทุกข์ และได้ไปบังเกิดในแดนสุขาวดี
ปัจจุบันนี้ โลกกำลังอยู่ในภาวะวิกฤตด้วยภัยธรรมชาติ โรคระบาด สงคราม และการเข่นฆ่าทำลายล้าง ซึ่งล้วนแต่มีบ่อเกิดจากความหวาดกลัวและความพยาบาทเกลียดชัง วิถีของพระอมิตาภะอันเป็นวิถีแห่งความเมตตากรุณา จึงเป็นสิ่งที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับสภาพการณ์ของโลกในขณะนี้ ชาวพุทธน่าจะได้มีโอกาสศึกษาเรียนรู้และปฏิบัติตามวิถีแห่งพระอมิตาภะ เพื่อพัฒนาชีวิตของตนเองให้สงบร่มเย็น ทั้งยังสามารถที่จะช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลายที่กำลังตกอยู่ในความทุกข์ได้อีกด้วย
มูลนิธิพันดาราจึงตั้งใจที่จะจัดการบรรยายและการอบรมเรื่อง “วิถีแห่งพระอมิตาภะและมรณสติแบบทิเบต” ขึ้น เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าอมิตาภะในหลากหลายมิติ ทั้งคัมภีร์ พิธีกรรม สายการปฏิบัติ วิถีการปฏิบัติและการฝึกสมาธิที่เกี่ยวเนื่องกับพระอมิตาภะ รวมทั้งเผยแพร่ความรู้ แนวทางการเจริญมรณสติแบบทิเบตหรือ “บาร์โด” และการทำพิธี “โพวา” หรือการส่งวิญญาณไปสู่สุคติให้แพร่หลายกว้างขวางและลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น
ค่าลงทะเบียน
ค่าลงทะเบียน บุคคลทั่วไป 800 บาท สมาชิกมูลนิธิพันดารา 600 บาท พระภิกษุ ภิกษุณี สามเณร สามเณรี แม่ชี และนิสิตนักศึกษา 400 บาทมีอาหารว่างและอาหารกลางวัน (มังสวิรัติ) บริการ
การลงทะเบียนล่วงหน้า กรุณาโอนเงินเข้าบัญชีต่อไปนี้:
ชื่อบัญชี (ออมทรัพย์): มูลนิธิพันดารา
บัญชีเลขที่: 052-0-02254-8
ธนาคารกรุงไทย สาขาสยามสแควร์
เมื่อโอนเงินแล้ว กรุณาแจ้งให้มูลนิธิทราบทางโทรสาร 02 528-5308 หรือทาง e-mail: krisadawan@thousand-stars.org
สำรองที่นั่ง
ผู้สนใจ กรุณาสำรองที่นั่งที่ ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์ โทร. 02 218 4756 โทรสาร 02 218 4755 e-mail: soraj@thousand-stars.org หรือที่คุณอารีรัตน์ ศิริคูณ โทร. 086 046-6625 email: areeratana@cpbequity.co.th รายละเอียดเพิ่มเติมและกิจกรรมอื่นๆของมูลนิธิพันดารา โปรดติดตามได้จากเว็บไซต์ www.thousand-stars.org
กำหนดการ
วันเสาร์ที่ 27 มกราคม 2550
วิทยากร: พระลามะฑากินีปัลเดน เชอโซ (Ven. Kandroma Palden Chotsho) ฑากินีอาศรม
8.30-9.00 ลงทะเบียน
9.00-10.00 คำสอนพื้นฐานว่าด้วยบาร์โด
10.00-10.30 พักรับประทานน้ำชา/กาแฟ
10.30-11.30 การส่งวิญญาณผู้ตาย (โพวา)
11.30-12.30 พักรับประทานอาหารกลางวัน
12.30-14.00 การฝึกสมาธิถึงพระอมิตาภพุทธเจ้า
14.00-14.30 พักรับประทานน้ำชา/กาแฟ
14.30-16.00 การฝึกสมาธิถึงพระอมิตาภพุทธเจ้าและการฝึกโพวา
16.00-16.30 ซักถามและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
วันอาทิตย์ที่ 28 มกราคม 2550
8.30-9.00 ลงทะเบียน
9.00-9.45 กำเนิดมหายาน
รศ. ดร. ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์
9.45-10.30 พระอมิตาภพุทธเจ้ากับพระพุทธศาสนาแบบจีน
อ. เศรษฐพงศ์ จงสงวน
10.30-11.00 พักรับประทานน้ำชา/กาแฟ
11.00-11.45 สุขาวดีสำนักฌิน
รศ. ดร. ประทุม อังกูรโรหิต
11.45-12.45 พักรับประทานอาหารกลางวัน
12.45-13.45 ทำความเข้าใจพิธีกรรมส่งวิญญาณผู้ตาย (กงเต็ก)
อ. เศรษฐพงศ์ จงสงวน
13.45-15.00 การเสวนาโต๊ะกลมเรื่อง "นิกายสุขาวดี แดนสุขาวดีกับโลกพระศรีอาริย์"
วิทยากรร่วมเสวนา: ผศ. ดร. ประพจน์ อัศววิรุฬหการ รศ. ดร. สมภาร พรมทา รศ. ดร.
ประทุม อังกูรโรหิต อ. เศรษฐพงศ์ จงสงวน ดำเนินรายการ: รศ. ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
15.00-15.15 ซักถามและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับการเสวนา
15.15-15.30 พักรับประทานน้ำชา/กาแฟ
15.30-17.30 พิธีมนตราภิเษกพระแม่ตาราขาวเพื่อขอให้ประทานอายุยืนและเพื่อการปฏิบัติบูชาในชีวิตประจำวัน (White Tara Empowerment)
ผู้ประกอบพิธี: พระลามะฑากินีปัลเดน เชอโซ
Wednesday, December 13, 2006
Long Life Empowerment (Hua Hin, Thailand)
มูลนิธิพันดารา
ขอเชิญเข้าร่วมพิธีมนตราภิเษก
พระอมิตายุสพุทธเจ้า
เพื่อความมีอายุยืนยาว
(Long Life Empowerment)
พระอาจารย์ผู้ประกอบพิธี:
แมงเกีย ลาเซ ริมโปเช
ผู้แปล: รศ. ดร. กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์
วันอาทิตย์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2549
ไร่รักธรรมะ-ชาติ ต. หนองพลับ อ. หัวหิน จ. ประจวบคีรีขันธ์
แจ้งความจำนงได้ที่ รศ. ดร. กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ หรือนางอารีรัตน์ ศิริคูณ
โทร 081-343-1586 โทรสาร 02-2184755, 02-5285308
E-mail: krisadawan@thousand-stars.org หรือ areeratana@thousand-stars.org
พระพุทธเจ้าอมิตายุสทรงเป็นสัมโภคกาย หรือกายอันรื่นรมย์ของพระพุทธเจ้าอมิตาภะ ทรงเป็นพระพุทธเจ้าแห่งความมีอายุยืนยาว สถิตอยู่ ณ แดนพุทธเกษตรสุขาวดี พรของพระองค์ได้แก่การที่เรามีอายุยืนยาว เพื่อที่จะได้มีเวลาในชีวิตมากขึ้นในการปฏิบัติธรรม และสั่งสมบุญกุศลอันจะเป็นเหตุให้เราได้มีโอกาสได้ทำงานเพื่อประโยชน์แก่สรรพสัตว์ได้มากยิ่งขึ้น พระองค์ทรงถือคณโฑน้ำอมฤต ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการมีอายุยืนยาว การเข้าร่วมพิธีนี้จะช่วยให้ผู้เข้าร่วมพิธีมีอายุยืนยาวมากขึ้น ตราบเท่ากับอายุขัยของตนเอง
พระอาจารย์ผุ้ประกอบพิธี ได้แก่แมงเกีย ลาเซ ริมโปเช เป็นพระอาจารย์องค์สำคัญที่สุดองค์หนึ่งของพระพุทธศาสนาในทิเบต ริมโปเชเป็นพระอาจารย์ในสายซกเช็น ซึ่งเน้นที่การเข้าถึงสภาพเดิมแท้ของใจที่ใสกระจ่าง ปราศจากการปรุงแต่งใดๆ ลาเซ ริมโปเชได้เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อมาให้พรแก่ภัทรกัลป์ตาราขทิรวัณ อันเป็นพื้นที่ที่มูลนิธิพันดารามีโครงการจะสร้างสถูป รวมทั้งห้องสมุดและสถานปฏิบัติธรรมตามแบบของพระพุทธศาสนาวัชรยาน มูลนิธิพันดารารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ลาเซ ริมโปเชได้มีเมตตา ประกอบพิธีมนตราภิเษกเพื่อมีอายุยืนในครั้งนี้ เนื่องจากท่านเป็นพระอาจารย์สายปฏิบัติที่ไม่สนใจเรื่องการสอนให้แก่คนหมู่มาก แต่ท่านก็เห็นความมีศรัทธากับความรักเคารพในครูอาจารย์ของคนไทย และประทับใจคนไทยกับประเทศไทยเป็นอย่างมาก ท่านจึงยินดีประกอบพิธีมนตราภิเษกในครั้งนี้ จึงนับว่าเป็นโชคดีของคนไทยเป็นอย่างยิ่ง
Sunday, December 03, 2006
Deadline Extended!
Due to popular demand, the deadline of submission of abstracts for the Eighth Asian Bioethics Conference has been moved to December 31, 2006. Please send your abstracts by then, if you have not done so already.
Sunday, November 26, 2006
Deadline Approaching!
The deadline for submission of abstracts for the Eighth Asian Bioethics Conference is fast approaching. Please note that the deadline is November 30.
Friday, November 17, 2006
Podcast พันดารา
กลุ่มสนทนาพระพุทธศาสนากับวิทยาศาสตร์ มูลนิธิพันดารา ได้จัดทำ เว็บไซต์ ใหม่ขึ้น เพื่อนำเสนอ podcast ที่รวมไฟล์เสียงที่อัดจากการบรรยายต่างๆของกลุ่มฯ ครั้งแรกนี้เป็นการบรรยายเรื่อง "Dharmodynamics" ของ ดร. วุฒิพงษ์ เพรียบจริยวัฒน์ สถาบันสหสวรรษ
Human security focused on biomedical ethics
Announcement
THE TAMILNADU DR AMBEDKAR LAW UNIVERSITY, Department of Constitutional Law and Human Rights, PG Departments of Law headed by Prof. Dr. Manohar and the Centre for Security Analysis will set up an International Roundtable on the 29th of November 2006 in the Seminar Hall of the Centre, Egmore Chennai, time 3 pm.
The title of the round table: Human security focused on biomedical ethics. Several different topics will be discussed e.g. status of an embryo, stem cell research.
Invited participants from Europe: Prof. Dr. Dr. Cosimo Marco Mazzoni (Italy), Dr. Dr. Brigitte Jansen (Germany), confirmed.
From India: Dr. Michael Aruldas, Dr. Jayaraman Dr. Aruna Sivagami from University of Madras
Professors and scientists from Medical University; Dr. Geetha Madhavan and other members of CSA from the sponsoring organisation.;Hon. Dr. SSP. Darwesh, Vice Chancellor, Law University being the guest of Honour.
Also the interesting public is invited to participate free of charge. The space is limited. If you want to participate, please be so kind to send your request with your name, position and your working field to profmanohar@yahoo.com.
THE TAMILNADU DR AMBEDKAR LAW UNIVERSITY, Department of Constitutional Law and Human Rights, PG Departments of Law headed by Prof. Dr. Manohar and the Centre for Security Analysis will set up an International Roundtable on the 29th of November 2006 in the Seminar Hall of the Centre, Egmore Chennai, time 3 pm.
The title of the round table: Human security focused on biomedical ethics. Several different topics will be discussed e.g. status of an embryo, stem cell research.
Invited participants from Europe: Prof. Dr. Dr. Cosimo Marco Mazzoni (Italy), Dr. Dr. Brigitte Jansen (Germany), confirmed.
From India: Dr. Michael Aruldas, Dr. Jayaraman Dr. Aruna Sivagami from University of Madras
Professors and scientists from Medical University; Dr. Geetha Madhavan and other members of CSA from the sponsoring organisation.;Hon. Dr. SSP. Darwesh, Vice Chancellor, Law University being the guest of Honour.
Also the interesting public is invited to participate free of charge. The space is limited. If you want to participate, please be so kind to send your request with your name, position and your working field to profmanohar@yahoo.com.
Friday, November 10, 2006
ข่าวจากวิทยาลัยสาธารณสุข จุฬาฯ
เรียน รศ. ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
ดิฉันเป็นผู้ประสานงานโครงการจัดสัมมนา เรื่อง เสรีการค้ากับสุขภาพ: มุมมองสาธารณสุข (Trade and Health: The Public Health View Point โดย ดร. วไลกัญญา พลาศรัย เป็นผู้บริหารโครงการนี้ ในนามของวิทยาลัยการสาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดร. วไลกัญญา พลาศรัย ขอความอนุเคราะห์จากท่านช่วยประชาสัมพันธ์ การจัดสัมมนาเรื่อง เสรีการค้ากับสุขภาพ: มุมมองสาธารณสุข (Trade and Health: The Public Health View Point) ระหว่างวันที่ 11 – 13 ธันวาคม 2549 ณ ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การสัมมนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ให้ผู้เข้าร่วมสัมมนาทราบถึงความก้าวหน้าและทันต่อสถานการณ์ในปัจจุบัน รวมถึงเป็นเวทีในการแลกเปลี่ยนความรู้ในประเด็นที่เกี่ยวกับการค้าเสรีกับระบบบริการสุขภาพและสาธารณสุข ซึ่งผู้เข้าร่วมสัมมนาสามารถนำความรู้และประสบการณ์ไปพัฒนาองค์กรต่อไป
การนี้ วิทยาลัยฯ ใคร่ขอความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์การสัมมนาดังกล่าว โดยมีรายละเอียดระบุในเอกสารแผ่นพับประชาสัมพันธ์ดังแนบมาด้วย
หากท่านสนใจหรือต้องการรายละเอียดเพิ่มเติ่ม กรุณาติดต่อสอบถามได้ที่ นางสาวดาวนภา เมธาธีระนันท์ โทร. 02-218-8194 และสามารถ download ใบสมัครได้ที่ www.cph.chula.ac.th
ดิฉันเป็นผู้ประสานงานโครงการจัดสัมมนา เรื่อง เสรีการค้ากับสุขภาพ: มุมมองสาธารณสุข (Trade and Health: The Public Health View Point โดย ดร. วไลกัญญา พลาศรัย เป็นผู้บริหารโครงการนี้ ในนามของวิทยาลัยการสาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดร. วไลกัญญา พลาศรัย ขอความอนุเคราะห์จากท่านช่วยประชาสัมพันธ์ การจัดสัมมนาเรื่อง เสรีการค้ากับสุขภาพ: มุมมองสาธารณสุข (Trade and Health: The Public Health View Point) ระหว่างวันที่ 11 – 13 ธันวาคม 2549 ณ ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การสัมมนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ให้ผู้เข้าร่วมสัมมนาทราบถึงความก้าวหน้าและทันต่อสถานการณ์ในปัจจุบัน รวมถึงเป็นเวทีในการแลกเปลี่ยนความรู้ในประเด็นที่เกี่ยวกับการค้าเสรีกับระบบบริการสุขภาพและสาธารณสุข ซึ่งผู้เข้าร่วมสัมมนาสามารถนำความรู้และประสบการณ์ไปพัฒนาองค์กรต่อไป
การนี้ วิทยาลัยฯ ใคร่ขอความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์การสัมมนาดังกล่าว โดยมีรายละเอียดระบุในเอกสารแผ่นพับประชาสัมพันธ์ดังแนบมาด้วย
หากท่านสนใจหรือต้องการรายละเอียดเพิ่มเติ่ม กรุณาติดต่อสอบถามได้ที่ นางสาวดาวนภา เมธาธีระนันท์ โทร. 02-218-8194 และสามารถ download ใบสมัครได้ที่ www.cph.chula.ac.th
Subscribe to:
Posts (Atom)
